حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ هِشَامٍ، عَنْ حَمْزَةَ الزَّيَّاتِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي جَسَدِي وَعَافِنِي فِي بَصَرِي وَاجْعَلْهُ الْوَارِثَ مِنِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدًا يَقُولُ حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ شَيْئًا وَحَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ هُوَ حَبِيبُ بْنُ قَيْسِ بْنِ دِينَارٍ وَقَدْ أَدْرَكَ عُمَرَ وَابْنَ عَبَّاسٍ وَاللَّهُ أَعْلَمُ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Муовия ибн Ҳишом, Ҳамза аз-Зайётдан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай дердилар: «Аллаҳим, жасадимга офият бер, кўзимга офият бер ва уни мендан кейин (тоза сақланиб) қолувчи қил. Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У Ҳалим ва Каримдир. Улуғ Арш Робби Аллаҳ покдир. Оламлар Робби Аллаҳга ҳамд бўлсин.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. У деди: Мен Муҳаммадни шундай деганини эшитдим: Ҳабиб ибн Абу Собит Урва ибн аз-Зубайрдан ҳеч нарса эшитмаган, ва Ҳабиб ибн Абу Собит — бу Ҳабиб ибн Қайс ибн Динордир, у Умар ва Ибн Аббосга етишган. Аллаҳ энг билгувчидир.