حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ وَاقِعٍ الرَّمْلِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا ضَمْرَةُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَوْذَبٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ كَثِيرٍ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ابْنِ سَمُرَةَ، قَالَ جَاءَ عُثْمَانُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِأَلْفِ دِينَارٍ - قَالَ الْحَسَنُ بْنُ وَاقِعٍ وَكَانَ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ مِنْ كِتَابِي فِي كُمِّهِ حِينَ جَهَّزَ جَيْشَ الْعُسْرَةِ فَنَثَرَهَا فِي حِجْرِهِ . قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُقَلِّبُهَا فِي حِجْرِهِ وَيَقُولُ " مَا ضَرَّ عُثْمَانَ مَا عَمِلَ بَعْدَ الْيَوْمِ " . مَرَّتَيْنِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга ал-Ҳасан ибн Воқиъ ар-Рамлий ривоят қилди, у деди: бизга Замра ибн Робиъа ривоят қилди, у Абдуллаҳ ибн Шавзабдан, у Абдуллаҳ ибн ал-Қосимдан, у Касирдан — Абдурраҳмон ибн Самуранинг озод қилинган қули — у Абдурраҳмон ибн Самурадан (ривоят қилдики), у деди: Усмон Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига минг динор билан келди — ал-Ҳасан ибн Воқиъ: «Китобимнинг бошқа бир жойида: «енгида», деб (ёзилган эди),» деди — қийинчилик (Усра) қўшини жиҳозланаётган вақтда, сўнг уларни (у зотнинг) этагига тўкди. Абдурраҳмон деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уларни этакларида ағдариб, «Усмонга бугундан кейин нима қилса ҳам зарар (қилмайди),» деб икки марта айтаётганларини кўрдим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу жиҳатдан ҳасан ғарибдир.