حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا السَّكَنُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، وَيُكْنَى أَبَا مُحَمَّدٍ، مَوْلًى لآلِ عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ أَبِي هِشَامٍ، عَنْ فَرْقَدٍ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَبَّابٍ، قَالَ شَهِدْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَحُثُّ عَلَى جَيْشِ الْعُسْرَةِ فَقَامَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلَىَّ مِائَةُ بَعِيرٍ بِأَحْلاَسِهَا وَأَقْتَابِهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ . ثُمَّ حَضَّ عَلَى الْجَيْشِ فَقَامَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلَىَّ مِائَتَا بَعِيرٍ بِأَحْلاَسِهَا وَأَقْتَابِهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ . ثُمَّ حَضَّ عَلَى الْجَيْشِ فَقَامَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِلَّهِ عَلَىَّ ثَلاَثُمِائَةِ بَعِيرٍ بِأَحْلاَسِهَا وَأَقْتَابِهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ . فَأَنَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْزِلُ عَنِ الْمِنْبَرِ وَهُوَ يَقُولُ " مَا عَلَى عُثْمَانَ مَا عَمِلَ بَعْدَ هَذِهِ مَا عَلَى عُثْمَانَ مَا عَمِلَ بَعْدَ هَذِهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ السَّكَنِ بْنِ الْمُغِيرَةِ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ривоят қилди, у деди: бизга ас-Сакан ибн ал-Муғира — куняси Абу Муҳаммад, Усмон оиласининг озод қилинган қули — ривоят қилди, у деди: бизга ал-Валид ибн Абу Ҳишом ривоят қилди, у Фарқад Абу Талҳадан, у Абдурраҳмон ибн Хаббобдан (ривоят қилдики), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қийинчилик (Усра) қўшинига (ёрдам беришга) рағбатлантираётганларида ҳозир бўлдим. Шунда Усмон ибн Аффон туриб: «Эй Расулуллаҳ, мен зиммамга ёпинчиқлари ва эгар-жабдуқлари билан бирга юзта туя (беришни) оламан, Аллаҳ йўлида,» деди. Сўнг у (зот) яна қўшинга (ёрдамга) тарғиб қилдилар, шунда Усмон ибн Аффон туриб: «Эй Расулуллаҳ, мен зиммамга ёпинчиқлари ва эгар-жабдуқлари билан бирга икки юзта туя (беришни) оламан, Аллаҳ йўлида,» деди. Сўнг у (зот) яна қўшинга (ёрдамга) тарғиб қилдилар, шунда Усмон ибн Аффон туриб: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳ учун зиммамга ёпинчиқлари ва эгар-жабдуқлари билан бирга уч юзта туя (беришни) оламан, Аллаҳ йўлида,» деди. Шунда мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбардан тушиб: «Усмонга бундан кейин нима қилса ҳам зарари йўқ, Усмонга бундан кейин нима қилса ҳам зарари йўқ,» деяётганларини кўрдим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу жиҳатдан ғарибдир, биз уни фақат ас-Сакан ибн ал-Муғиранинг ҳадисидан биламиз. Ва бу бобда Абдурраҳмон ибн Самурадан ҳам (ривоят) бор.