حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، يُحَدِّثُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمَ الْفِطْرِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ لَمْ يُصَلِّ قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَأَبِي سَعِيدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَدْ رَأَى طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ الصَّلاَةَ بَعْدَ صَلاَةِ الْعِيدَيْنِ وَقَبْلَهَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ . وَالْقَوْلُ الأَوَّلُ أَصَحُّ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абу Довуд ат-Таёлисий ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, Адий ибн Собитдан, у деди: мен Саид ибн Жубайрнинг Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан ҳадис ривоят қилаётганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фитр куни (мусаллага) чиқиб, икки ракат ўқидилар, ундан олдин ҳам, кейин ҳам (бошқа намоз) ўқимадилар. У деди: бу бобда Абдуллаҳ ибн Умар, Абдуллаҳ ибн Амр ва Абу Саиддан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ибн Аббос ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан баъзи илм аҳли ҳузурида унга амал қилинади, аш-Шофеий, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтади. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан бир тоифа илм аҳли икки ҳайит намозидан кейин ва ундан олдин намоз (ўқишни жоиз) кўрган. Биринчи сўз эса саҳиҳроқдир.