حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ أَبِي رَيْحَانَةَ، عَنْ سَفِينَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَوَضَّأُ بِالْمُدِّ وَيَغْتَسِلُ بِالصَّاعِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ وَجَابِرٍ وَأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ سَفِينَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو رَيْحَانَةَ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَطَرٍ . وَهَكَذَا رَأَى بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ الْوُضُوءَ بِالْمُدِّ وَالْغُسْلَ بِالصَّاعِ . وَقَالَ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ لَيْسَ مَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ عَلَى التَّوْقِيتِ أَنَّهُ لاَ يَجُوزُ أَكْثَرُ مِنْهُ وَلاَ أَقَلُّ مِنْهُ وَهُوَ قَدْرُ مَا يَكْفِي .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ва Али ибн Ҳужр ривоят қилиб, иккиси дедилар: бизга Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, Абу Райҳонадан, у Сафинадан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир мудд (сув) билан таҳорат қилар, бир сў билан ғусл қилардилар. У деди: бу бобда Оиша, Жобир ва Анас ибн Моликдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Сафинанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Абу Райҳонанинг исми Абдуллаҳ ибн Матардир. Баъзи илм аҳли ҳам бир мудд билан таҳорат қилиш ва бир сў билан ғусл қилишни шундай кўрганлар. Шофиий, Аҳмад ва Ишоқ дедилар: бу ҳадиснинг маъноси белгилаш (топтириқ) учун эмаски, бундан кўпи ёки ози жоиз бўлмасин; балки бу етарли бўладиган ўлчовдир.