حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ ابْنِ أَخِي، زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ - عَنْ زَيْنَبَ، - امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ وَهِمَ فِي حَدِيثِهِ فَقَالَ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنِ ابْنِ أَخِي زَيْنَبَ . وَالصَّحِيحُ إِنَّمَا هُوَ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ ابْنِ أَخِي زَيْنَبَ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ رَأَى فِي الْحُلِيِّ زَكَاةً . وَفِي إِسْنَادِ هَذَا الْحَدِيثِ مَقَالٌ . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي ذَلِكَ فَرَأَى بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ فِي الْحُلِيِّ زَكَاةَ مَا كَانَ مِنْهُ ذَهَبٌ وَفِضَّةٌ . وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ . وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمُ ابْنُ عُمَرَ وَعَائِشَةُ وَجَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَأَنَسُ بْنُ مَالِكٍ لَيْسَ فِي الْحُلِيِّ زَكَاةٌ . وَهَكَذَا رُوِيَ عَنْ بَعْضِ فُقَهَاءِ التَّابِعِينَ وَبِهِ يَقُولُ مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ривоят қилди, Шуъбадан, у ал-Аъмашдан, у деди: мен Абу Воилнинг Амр ибн ал-Ҳорисдан — у Абдуллаҳнинг хотини Зайнабнинг жияни — у Абдуллаҳнинг хотини Зайнабдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш (ҳадисни) ривоят қилаётганини эшитдим. Абу Исо (Термизий) деди: бу Абу Муовиянинг ҳадисидан саҳиҳроқдир. Абу Муовия ўз ҳадисида хато қилиб: «Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Зайнабнинг жиянидан,» деган. Тўғриси эса: «Амр ибн ал-Ҳорисдан — у Зайнабнинг жияни» — деган (шакл)дир. Амр ибн Шуайбдан, у отасидан, у бобосидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилинишича, у (Набий) тақинчоқда закот борлигини кўрар эди. Бу ҳадиснинг иснодида (эътироз) сўз бор. Илм аҳли бу масалада ихтилоф қилишган: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобалари ва тобеийнлардан баъзи илм аҳли тақинчоқдаги олтин ва кумушда закот борлигини кўришган. Буни Суфён ас-Саврий ва Абдуллаҳ ибн ал-Муборак айтишади. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан баъзилари, жумладан Ибн Умар, Оиша, Жобир ибн Абдуллаҳ ва Анас ибн Молик эса: «Тақинчоқда закот йўқ,» дейишган. Тобеийн фуқаҳоларидан баъзиларидан ҳам шундай ривоят қилинган. Буни Молик ибн Анас, Шофеъий, Аҳмад ва Ишоқ айтишади.