حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدٍ الْكِنْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحِيمِ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُجَالِدٍ، عَنْ عَامِرٍ الشَّعْبِيِّ، عَنْ حُبْشِيِّ بْنِ جُنَادَةَ السَّلُولِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهُوَ وَاقِفٌ بِعَرَفَةَ أَتَاهُ أَعْرَابِيٌّ فَأَخَذَ بِطَرَفِ رِدَائِهِ فَسَأَلَهُ إِيَّاهُ فَأَعْطَاهُ وَذَهَبَ فَعِنْدَ ذَلِكَ حَرُمَتِ الْمَسْأَلَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لاَ تَحِلُّ لِغَنِيٍّ وَلاَ لِذِي مِرَّةٍ سَوِيٍّ إِلاَّ لِذِي فَقْرٍ مُدْقِعٍ أَوْ غُرْمٍ مُفْظِعٍ وَمَنْ سَأَلَ النَّاسَ لِيُثْرِيَ بِهِ مَالَهُ كَانَ خُمُوشًا فِي وَجْهِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَرَضْفًا يَأْكُلُهُ مِنْ جَهَنَّمَ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُقِلَّ وَمَنْ شَاءَ فَلْيُكْثِرْ " .
Бизга Али ибн Саид ал-Киндий ривоят қилди, бизга Абдурраҳим ибн Сулаймон ривоят қилди, Мужолиддан, у Омир аш-Шаъбийдан, у Ҳубший ибн Жунода ас-Салулийдан (ривоят қилдики), у деди: Видолашув ҳажжида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Арафотда турган пайтда эшитдим, олдига бир аъробий келди-да, ридоларининг четидан ушлаб, ундан (уни) сўради. У эса унга (бир нарса) берди ва у кетди. Ўшанда тиланиш ҳаром қилинди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, тиланиш бойга ҳам, бадани соғлом-қувватли кишига ҳам ҳалол эмас, магар тубан фақирлик ёки даҳшатли қарз эгасига (ҳалол бўлади). Ким одамлардан молини кўпайтириш учун сўраса, қиёмат куни (сўрагани) юзидаги тирналган яра бўлиб, жаҳаннамдан ейдиган қизиган тош бўлиб (келади). Бас, ким хоҳласа, озайтирсин, ким хоҳласа, кўпайтирсин,» дедилар.