حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ، حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ وَرْدَانَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الأَعْلَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ ( وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً ) قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفِي كُلِّ عَامٍ فَسَكَتَ . فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفِي كُلِّ عَامٍ قَالَ " لاَ وَلَوْ قُلْتُ نَعَمْ لَوَجَبَتْ " . فَأَنْزَلَ اللَّهُ : (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَسْأَلُوا عَنْ أَشْيَاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ ) . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَلِيٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَاسْمُ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ سَعِيدُ بْنُ أَبِي عِمْرَانَ وَهُوَ سَعِيدُ بْنُ فَيْرُوزَ .
Бизга Абу Саид ал-Ашажж ривоят қилди: бизга Мансур ибн Вардон, Али ибн Абдул-Аълодан, у отасидан, у Абул-Бахтарийдан, у Али ибн Абу Толиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Йўлга қодир бўлган кишилар зиммасида Аллаҳ учун Байтни (Каъбани) ҳаж қилиш (фарздир)» (Оли Имрон сураси, 97) (ояти) нозил бўлганида улар: «Ё Расулаллаҳ, (бу) ҳар йилми?» дедилар. У жим турдилар. Сўнг улар яна: «Ё Расулаллаҳ, (бу) ҳар йилми?» дедилар. У: «Йўқ. Агар «Ҳа» десам, вожиб бўлиб қолар эди,» дедилар. Шунда Аллаҳ: «Эй иймон келтирганлар! Сизларга ошкор қилинса, сизларни хафа қиладиган нарсаларни сўраманглар» (Моида сураси, 101) (оятини) нозил қилди. (Ровий) деди: бу бобда Ибн Аббос ва Абу Ҳурайрадан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Али ҳадиси шу йўлдан ҳасан ғарибдир. Абул-Бахтарийнинг исми Саид ибн Абу Имрон бўлиб, у Саид ибн Файруздир.