حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ - عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سُحَيْمٍ، عَنْ أُمَيَّةَ بِنْتِ أَبِي الصَّلْتِ، عَنِ امْرَأَةٍ، مِنْ بَنِي غِفَارٍ قَدْ سَمَّاهَا لِي قَالَتْ أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى حَقِيبَةِ رَحْلِهِ - قَالَتْ - فَوَاللَّهِ لَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصُّبْحِ فَأَنَاخَ وَنَزَلْتُ عَنْ حَقِيبَةِ رَحْلِهِ فَإِذَا بِهَا دَمٌ مِنِّي فَكَانَتْ أَوَّلَ حَيْضَةٍ حِضْتُهَا - قَالَتْ - فَتَقَبَّضْتُ إِلَى النَّاقَةِ وَاسْتَحْيَيْتُ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا بِي وَرَأَى الدَّمَ قَالَ " مَا لَكِ لَعَلَّكِ نُفِسْتِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " فَأَصْلِحِي مِنْ نَفْسِكِ ثُمَّ خُذِي إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَاطْرَحِي فِيهِ مِلْحًا ثُمَّ اغْسِلِي مَا أَصَابَ الْحَقِيبَةَ مِنَ الدَّمِ ثُمَّ عُودِي لِمَرْكَبِكِ " . قَالَتْ فَلَمَّا فَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ رَضَخَ لَنَا مِنَ الْفَىْءِ - قَالَتْ - وَكَانَتْ لاَ تَطَّهَّرُ مِنْ حَيْضَةٍ إِلاَّ جَعَلَتْ فِي طَهُورِهَا مِلْحًا وَأَوْصَتْ بِهِ أَنْ يُجْعَلَ فِي غُسْلِهَا حِينَ مَاتَتْ .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ар-Розий ривоят қилди, бизга Салама — яъни ибнул-Фадл — ривоят қилди, бизга Муҳаммад — яъни ибн Ишоқ — Сулаймон ибн Суҳаймдан, у Умайя бинти Абус-Салтдан, у Бану Ғифордан бўлган бир аёлдан — менга уни исми билан айтган — хабар берди, у аёл айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени уловининг орқасига, юк халтасига миндириб олди. У айтди: Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам субҳгача йўлда давом этди, сўнг туяни чўктирди ва мен юк халтасидан тушдим, шу пайт ундан менга теккан қон кўринди — бу мен кўрган биринчи ҳайзим эди. У айтди: Мен уялиб туяга қисилиб олдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мендаги ҳолатни ва қонни кўрганда: «Сенга нима бўлди? Эҳтимол, ҳайз кўрдингми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Бас, ўзингни ўнглаб ол, сўнг бир идиш сув олиб, унга туз солиб, юк халтасига теккан қонни юв, кейин уловингга қайт», деди. У аёл айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни фатҳ қилганда, бизга ўлжадан улуш берди. У айтди: У аёл ҳайздан покланганда, ҳар доим покланиш сувига туз қўшар эди ва вафот этганда ғуслида туз қўшилишини васият қилди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، أَخْبَرَنَا سَلاَّمُ بْنُ سُلَيْمٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَتْ أَسْمَاءُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَغْتَسِلُ إِحْدَانَا إِذَا طَهُرَتْ مِنَ الْمَحِيضِ قَالَ " تَأْخُذُ سِدْرَهَا وَمَاءَهَا فَتَوَضَّأُ ثُمَّ تَغْسِلُ رَأْسَهَا وَتَدْلُكُهُ حَتَّى يَبْلُغَ الْمَاءُ أُصُولَ شَعْرِهَا ثُمَّ تُفِيضُ عَلَى جَسَدِهَا ثُمَّ تَأْخُذُ فِرْصَتَهَا فَتَطَّهَّرُ بِهَا " . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَتَطَهَّرُ بِهَا قَالَتْ عَائِشَةُ فَعَرَفْتُ الَّذِي يَكْنِي عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهَا تَتَّبِعِينَ بِهَا آثَارَ الدَّمِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Саллом ибн Сулайм Иброҳим ибн Муҳожирдан, у Сафийя бинти Шайбадан, у Оишадан хабар берди, у айтди: Асмо Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига кириб: «Эй Расулуллаҳ, биримиз ҳайздан покланганда қандай ғусл қилади?» деди. У: «У сидр ўсимлиги ва сувини олиб таҳорат қилади, сўнг бошини ювиб, сув соч тубларига етадиган даражада ишқалайди, кейин танасига сув қуяди, сўнг бир пахта олиб, у билан покланади», деди. У: «Эй Расулуллаҳ, мен у билан қандай покланаман?» деди. Оиша айтди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам киноя қилган нарсани англадим ва унга: «Сен у билан қон изларини кузатиб артиб чиқасан», дедим.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا ذَكَرَتْ نِسَاءَ الأَنْصَارِ فَأَثْنَتْ عَلَيْهِنَّ وَقَالَتْ لَهُنَّ مَعْرُوفًا وَقَالَتْ دَخَلَتِ امْرَأَةٌ مِنْهُنَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ مَعْنَاهُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ " فِرْصَةً مُمَسَّكَةً " . قَالَ مُسَدَّدٌ كَانَ أَبُو عَوَانَةَ يَقُولُ فِرْصَةً وَكَانَ أَبُو الأَحْوَصِ يَقُولُ قَرْصَةً .
Бизга Мусаддад ибн Мусарҳад ривоят қилди, бизга Абу Авона Иброҳим ибн Муҳожирдан, у Сафийя бинти Шайбадан, у Оишадан хабар бердики, у ансор аёлларини зикр қилиб, уларни мақтади ва улар ҳақида яхши гап айтди ва: Улардан бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига кирди, деди — ва шу маънони зикр қилди, фақат у: «Мушк суртилган бир пахта», деди. Мусаддад айтди: Абу Авона фирса дер эди, Абул-Аҳвас эса қарса дер эди.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، - يَعْنِي ابْنَ مُهَاجِرٍ - عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَسْمَاءَ، سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَعْنَاهُ قَالَ " فِرْصَةً مُمَسَّكَةً " . قَالَتْ كَيْفَ أَتَطَهَّرُ بِهَا قَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ تَطَهَّرِي بِهَا وَاسْتَتِرِي بِثَوْبٍ " . وَزَادَ وَسَأَلَتْهُ عَنِ الْغُسْلِ مِنَ الْجَنَابَةِ فَقَالَ " تَأْخُذِينَ مَاءَكِ فَتَطَهَّرِينَ أَحْسَنَ الطُّهُورِ وَأَبْلَغَهُ ثُمَّ تَصُبِّينَ عَلَى رَأْسِكِ الْمَاءَ ثُمَّ تَدْلُكِينَهُ حَتَّى يَبْلُغَ شُئُونَ رَأْسِكِ ثُمَّ تُفِيضِينَ عَلَيْكِ الْمَاءَ " . قَالَ وَقَالَتْ عَائِشَةُ نِعْمَ النِّسَاءُ نِسَاءُ الأَنْصَارِ لَمْ يَكُنْ يَمْنَعُهُنَّ الْحَيَاءُ أَنْ يَسْأَلْنَ عَنِ الدِّينِ وَيَتَفَقَّهْنَ فِيهِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ал-Анбарий ривоят қилди, менга отам Шуъбадан, у Иброҳимдан — яъни ибн Муҳожирдан — у Сафийя бинти Шайбадан, у Оишадан хабар бердики, Асмо Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шу маънода сўради, у: «Мушк суртилган бир пахта», деди. У: «Мен у билан қандай покланаман?» деди. У: «Субҳаналлаҳ, у билан поклан ва бир мато билан ўзингни тўсиб ол», деди. Ва зиёда қилди: У ундан жанобат ғусли ҳақида ҳам сўради, у: «Сувингни олиб, энг яхши ва энг мукаммал покланиш билан покланасан, сўнг бошингга сув қуйиб, уни соч тубларига етадиган даражада ишқалайсан, кейин ўзингга сув қуясан», деди. У айтди: Оиша: Ансор аёллари қандай яхши аёллардир, ҳаё уларни дийн ҳақида сўрашдан ва унда фиқҳ ўрганишдан тўсмас эди, деди.