حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ - عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سُحَيْمٍ، عَنْ أُمَيَّةَ بِنْتِ أَبِي الصَّلْتِ، عَنِ امْرَأَةٍ، مِنْ بَنِي غِفَارٍ قَدْ سَمَّاهَا لِي قَالَتْ أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى حَقِيبَةِ رَحْلِهِ - قَالَتْ - فَوَاللَّهِ لَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصُّبْحِ فَأَنَاخَ وَنَزَلْتُ عَنْ حَقِيبَةِ رَحْلِهِ فَإِذَا بِهَا دَمٌ مِنِّي فَكَانَتْ أَوَّلَ حَيْضَةٍ حِضْتُهَا - قَالَتْ - فَتَقَبَّضْتُ إِلَى النَّاقَةِ وَاسْتَحْيَيْتُ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا بِي وَرَأَى الدَّمَ قَالَ " مَا لَكِ لَعَلَّكِ نُفِسْتِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " فَأَصْلِحِي مِنْ نَفْسِكِ ثُمَّ خُذِي إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَاطْرَحِي فِيهِ مِلْحًا ثُمَّ اغْسِلِي مَا أَصَابَ الْحَقِيبَةَ مِنَ الدَّمِ ثُمَّ عُودِي لِمَرْكَبِكِ " . قَالَتْ فَلَمَّا فَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ رَضَخَ لَنَا مِنَ الْفَىْءِ - قَالَتْ - وَكَانَتْ لاَ تَطَّهَّرُ مِنْ حَيْضَةٍ إِلاَّ جَعَلَتْ فِي طَهُورِهَا مِلْحًا وَأَوْصَتْ بِهِ أَنْ يُجْعَلَ فِي غُسْلِهَا حِينَ مَاتَتْ .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ар-Розий ривоят қилди, бизга Салама — яъни ибнул-Фадл — ривоят қилди, бизга Муҳаммад — яъни ибн Ишоқ — Сулаймон ибн Суҳаймдан, у Умайя бинти Абус-Салтдан, у Бану Ғифордан бўлган бир аёлдан — менга уни исми билан айтган — хабар берди, у аёл айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени уловининг орқасига, юк халтасига миндириб олди. У айтди: Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам субҳгача йўлда давом этди, сўнг туяни чўктирди ва мен юк халтасидан тушдим, шу пайт ундан менга теккан қон кўринди — бу мен кўрган биринчи ҳайзим эди. У айтди: Мен уялиб туяга қисилиб олдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мендаги ҳолатни ва қонни кўрганда: «Сенга нима бўлди? Эҳтимол, ҳайз кўрдингми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Бас, ўзингни ўнглаб ол, сўнг бир идиш сув олиб, унга туз солиб, юк халтасига теккан қонни юв, кейин уловингга қайт», деди. У аёл айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни фатҳ қилганда, бизга ўлжадан улуш берди. У айтди: У аёл ҳайздан покланганда, ҳар доим покланиш сувига туз қўшар эди ва вафот этганда ғуслида туз қўшилишини васият қилди.