باب اسْتِلاَمِ الأَرْكَانِ
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ لَمْ أَرَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْسَحُ مِنَ الْبَيْتِ إِلاَّ الرُّكْنَيْنِ الْيَمَانِيَيْنِ .
Бизга Абу Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Лайс Ибн Шиҳобдан, у Солимдан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, у: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни Байтдан фақат икки Яманий рукн (бурчак)дан бошқасига қўл суртаётганларини кўрмаганман» деди.
حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ أُخْبِرَ بِقَوْلِ، عَائِشَةَ رضى الله عنها إِنَّ الْحَجَرَ بَعْضُهُ مِنَ الْبَيْتِ . فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ وَاللَّهِ إِنِّي لأَظُنُّ عَائِشَةَ إِنْ كَانَتْ سَمِعَتْ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنِّي لأَظُنُّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَتْرُكِ اسْتِلاَمَهُمَا إِلاَّ أَنَّهُمَا لَيْسَا عَلَى قَوَاعِدِ الْبَيْتِ وَلاَ طَافَ النَّاسُ وَرَاءَ الْحِجْرِ إِلاَّ لِذَلِكَ .
Бизга Махлад ибн Холид ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан хабар бердики, унга Оишанинг розияллаҳу анҳо: «Ҳижр (Ҳатим)нинг бир қисми Байтдандир» деган сўзи хабар қилинди. Шунда Ибн Умар: «Валлаҳи, мен ўйлайманки, агар Оиша буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган бўлса, мен ўйлайманки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам у иккисига (икки рукнга) қўл суртишни фақат улар Байтнинг асослари (пойдевори) устида эмаслиги учун тарк қилгандирлар ва одамлар Ҳижр ортидан фақат шу сабабли тавоф қилдилар» деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رَوَّادٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يَدَعُ أَنْ يَسْتَلِمَ الرُّكْنَ الْيَمَانِيَ وَالْحَجَرَ فِي كُلِّ طَوْفَةٍ قَالَ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَفْعَلُهُ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Абдулазиз ибн Абу Равводдан, у Нофедан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, у: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар тавофда Яманий рукнга ва Ҳажарга (қора тошга) қўл суртишни тарк қилмас эдилар» деди. (Рови) айтди: Абдуллаҳ ибн Умар ҳам шундай қиларди.