حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي أَسْمَاءَ، عَنْ ثَوْبَانَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا امْرَأَةٍ سَأَلَتْ زَوْجَهَا طَلاَقًا فِي غَيْرِ مَا بَأْسٍ فَحَرَامٌ عَلَيْهَا رَائِحَةُ الْجَنَّةِ " .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Абу Асмодан, у Савбондан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Қайси аёл эридан бирор заруратсиз талоқ сўраса, жаннатнинг ҳиди унга ҳаром бўлади».
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدِ بْنِ زُرَارَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ عَنْ حَبِيبَةَ بِنْتِ سَهْلٍ الأَنْصَارِيَّةِ، أَنَّهَا كَانَتْ تَحْتَ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ وَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ إِلَى الصُّبْحِ فَوَجَدَ حَبِيبَةَ بِنْتَ سَهْلٍ عِنْدَ بَابِهِ فِي الْغَلَسِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ هَذِهِ " . فَقَالَتْ أَنَا حَبِيبَةُ بِنْتُ سَهْلٍ . قَالَ " مَا شَأْنُكِ " . قَالَتْ لاَ أَنَا وَلاَ ثَابِتُ بْنُ قَيْسٍ . لِزَوْجِهَا فَلَمَّا جَاءَ ثَابِتُ بْنُ قَيْسٍ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذِهِ حَبِيبَةُ بِنْتُ سَهْلٍ " . وَذَكَرَتْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَذْكُرَ وَقَالَتْ حَبِيبَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُلُّ مَا أَعْطَانِي عِنْدِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ " خُذْ مِنْهَا " . فَأَخَذَ مِنْهَا وَجَلَسَتْ هِيَ فِي أَهْلِهَا .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Яҳё ибн Саиддан, у Амра бинт Абдурраҳмон ибн Саъд ибн Зурорадан ривоят қилдики, у Ҳабиба бинт Саҳл ал-Ансориядан унга хабар бердики, у Собит ибн Қайс ибн Шаммоснинг никоҳида эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам субҳ намози учун чиқдилар ва Ҳабиба бинт Саҳлни қоронғуликда эшик олдида топдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу ким?» дедилар. У: ‹Мен Ҳабиба бинт Саҳлман› деди. У зот: «Нима аҳволинг?» дедилар. У: ‹На мен, на Собит ибн Қайс› деди — эрини назарда тутиб. Собит ибн Қайс келганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бу Ҳабиба бинт Саҳлдир» дедилар. У Аллаҳ хоҳлаганча (гапларни) зикр қилди ва Ҳабиба: ‹Эй Расулуллаҳ, у менга берган барча нарса менинг ҳузуримда› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Собит ибн Қайсга: «Ундан ол» дедилар. У ундан олди, аёл эса ўз оиласида ўтирди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرٍو السَّدُوسِيُّ الْمَدِينِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ سَهْلٍ، كَانَتْ عِنْدَ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ فَضَرَبَهَا فَكَسَرَ بَعْضَهَا فَأَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ الصُّبْحِ فَاشْتَكَتْهُ إِلَيْهِ فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثَابِتًا فَقَالَ " خُذْ بَعْضَ مَالِهَا وَفَارِقْهَا " . فَقَالَ وَيَصْلُحُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ فَإِنِّي أَصْدَقْتُهَا حَدِيقَتَيْنِ وَهُمَا بِيَدِهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُذْهُمَا فَفَارِقْهَا " . فَفَعَلَ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар ривоят қилди, бизга Абу Омир Абдулмалик ибн Амр ривоят қилди, бизга Абу Амр ас-Садусий ал-Мадиний Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Амрадан, у Оишадан ривоят қилдики, Ҳабиба бинт Саҳл Собит ибн Қайс ибн Шаммоснинг ҳузурида (никоҳида) эди. У уни уриб, бирор жойини синдирди. У субҳдан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб, ундан шикоят қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Собитни чақириб: «Унинг молининг бир қисмини ол ва ундан ажрал» дедилар. У: ‹Бу жоизми, эй Расулуллаҳ?› деди. У зот: «Ҳа» дедилар. У: ‹Мен унга икки боғ (маҳр) берган эдим, улар унинг қўлида› деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ўша иккаласини олиб, ундан ажрал» дедилар. У шундай қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ الْبَزَّازُ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ بَحْرٍ الْقَطَّانُ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ امْرَأَةَ، ثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ اخْتَلَعَتْ مِنْهُ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِدَّتَهَا حَيْضَةً . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا الْحَدِيثُ رَوَاهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلاً .
Бизга Муҳаммад ибн Абдурраҳим ал-Баззоз ривоят қилди, бизга Алий ибн Баҳр ал-Қаттан ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Юсуф Маъмардан, у Амр ибн Муслимдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Собит ибн Қайснинг аёли ундан хулъ (мол эвазига ажралиш) қилди, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг иддасини бир ҳайз қилиб белгиладилар. Абу Довуд деди: Бу ҳадисни Абдурраззоқ Маъмардан, у Амр ибн Муслимдан, у Икримадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан мурсал қилиб ривоят қилган.
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ عِدَّةُ الْمُخْتَلِعَةِ حَيْضَةٌ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Хулъ қилинган аёлнинг иддаси бир ҳайздир.