حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْوَلِيدِ الزُّبَيْدِيِّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَنَّ عَنْبَسَةَ بْنَ سَعِيدٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يُحَدِّثُ سَعِيدَ بْنَ الْعَاصِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ أَبَانَ بْنَ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ عَلَى سَرِيَّةٍ مِنَ الْمَدِينَةِ قِبَلَ نَجْدٍ فَقَدِمَ أَبَانُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَصْحَابُهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِخَيْبَرَ بَعْدَ أَنْ فَتَحَهَا وَإِنَّ حُزُمَ خَيْلِهِمْ لِيفٌ فَقَالَ أَبَانُ اقْسِمْ لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ لاَ تَقْسِمْ لَهُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ أَبَانُ أَنْتَ بِهَا يَا وَبْرُ تَحَدَّرُ عَلَيْنَا مِنْ رَأْسِ ضَالٍ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اجْلِسْ يَا أَبَانُ " . وَلَمْ يَقْسِمْ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Саъийд ибн Мансур ривоят қилди, деди: Бизга Исмаъийл ибн Айёш Муҳаммад ибн ал-Валид аз-Зубайдийдан, у Зуҳрийдан ривоят қилди: Анбаса ибн Саъийд унга хабар берди: у Абу Ҳурайранинг Саъийд ибн ал-Осга ривоят қилаётганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абон ибн Саъийд ибн ал-Осни Мадинадан Нажд томонга бир сарая (кичик қўшин) билан жўнатдилар. Абон ибн Саъийд ва унинг шериклари Хайбарни фатҳ қилгандан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига Хайбарда келишди, отларининг айиллари хурмо толасидан эди. Абон: «Бизга ҳам улуш ажрат, эй Аллаҳнинг Расули!» деди. Абу Ҳурайра айтди: Мен: «Уларга улуш ажратма, эй Аллаҳнинг Расули!» дедим. Шунда Абон: «Сен буни гапиряпсанми, эй капалакдек арзимас! Дарахт тепасидан бизнинг устимизга тушиб!» деди. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ўтир, эй Абон» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга улуш ажратмадилар.
حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ يَحْيَى الْبَلْخِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، وَسَأَلَهُ، إِسْمَاعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَحَدَّثَنَاهُ الزُّهْرِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَ عَنْبَسَةَ بْنَ سَعِيدٍ الْقُرَشِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِخَيْبَرَ حِينَ افْتَتَحَهَا فَسَأَلْتُهُ أَنْ يُسْهِمَ لِي فَتَكَلَّمَ بَعْضُ وُلْدِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ فَقَالَ لاَ تُسْهِمْ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ فَقُلْتُ هَذَا قَاتِلُ ابْنِ قَوْقَلٍ فَقَالَ سَعِيدُ بْنُ الْعَاصِ يَا عَجَبًا لِوَبْرٍ قَدْ تَدَلَّى عَلَيْنَا مِنْ قَدُومِ ضَالٍ يُعَيِّرُنِي بِقَتْلِ امْرِئٍ مُسْلِمٍ أَكْرَمَهُ اللَّهُ عَلَى يَدَىَّ وَلَمْ يُهِنِّي عَلَى يَدَيْهِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَؤُلاَءِ كَانُوا نَحْوَ عَشَرَةٍ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سِتَّةٌ وَرَجَعَ مَنْ بَقِيَ .
Бизга Ҳомид ибн Яҳё ал-Балхий ривоят қилди, деди: Бизга Суфён ривоят қилди, деди: Бизга Зуҳрий ривоят қилди — уни Исмаъийл ибн Умайя сўраган эди, шунда Зуҳрий бизга ривоят қилди: у Анбаса ибн Саъийд ал-Қурашийнинг Абу Ҳурайрадан ривоят қилаётганини эшитди, у деди: Мен Мадинага келдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни эндигина фатҳ қилган пайтда у ерда эдилар. Мен у зотдан менга улуш ажратишларини сўрадим. Шунда Саъийд ибн ал-Оснинг бир боласи гапирди ва: «Унга улуш ажратма, эй Аллаҳнинг Расули!» деди. Мен: «Бу Ибн Қавқалнинг қотилидир» дедим. Саъийд ибн ал-Ос: «Ажаб-ку, капалакдек арзимас бир кимса дарахт чўққисидан бизнинг устимизга тушиб, мени бир мусулмонни ўлдирган деб айблайди — Аллаҳ уни менинг қўлим билан улуғлади ва мени унинг қўлида хор қилмади» деди. Абу Довуд деди: Булар ўнга яқин киши эди, улардан олтитаси ўлдирилди, қолганлари қайтди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا بُرَيْدٌ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ قَدِمْنَا فَوَافَقْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ افْتَتَحَ خَيْبَرَ فَأَسْهَمَ لَنَا أَوْ قَالَ فَأَعْطَانَا مِنْهَا وَمَا قَسَمَ لأَحَدٍ غَابَ عَنْ فَتْحِ خَيْبَرَ مِنْهَا شَيْئًا إِلاَّ لِمَنْ شَهِدَ مَعَهُ إِلاَّ أَصْحَابَ سَفِينَتِنَا جَعْفَرٌ وَأَصْحَابُهُ فَأَسْهَمَ لَهُمْ مَعَهُمْ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди, деди: Бизга Абу Усома ривоят қилди, бизга Бурайд Абу Бурдадан, у Абу Мусодан ривоят қилди, у деди: Биз келдик ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни фатҳ қилган пайтларига тўғри келдик. У зот бизга ҳам улуш ажратдилар — ёки: бизга ундан бердилар — деди. У зот Хайбар фатҳида ҳозир бўлмаган ҳеч кимга ундан бирор нарса ажратмадилар, фақат у билан бирга ҳозир бўлганларга ажратдилар — бизнинг кемамиз шериклари Жаъфар ва унинг шерикларидан бошқа, уларга ҳам бошқалар билан бирга улуш ажратдилар.
حَدَّثَنَا مَحْبُوبُ بْنُ مُوسَى أَبُو صَالِحٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْفَزَارِيُّ، عَنْ كُلَيْبِ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ هَانِئِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ - يَعْنِي يَوْمَ بَدْرٍ - فَقَالَ " إِنَّ عُثْمَانَ انْطَلَقَ فِي حَاجَةِ اللَّهِ وَحَاجَةِ رَسُولِ اللَّهِ وَإِنِّي أُبَايِعُ لَهُ " . فَضَرَبَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَهْمٍ وَلَمْ يَضْرِبْ لأَحَدٍ غَابَ غَيْرُهُ .
Бизга Маҳбуб ибн Мусо Абу Солиҳ ривоят қилди, бизга Абу Исъҳоқ ал-Фазорий Кулайб ибн Воилдан, у Ҳони ибн Қайсдан, у Ҳабиб ибн Абу Мулайкадан, у Ибн Умардан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — яъни Бадр куни — туриб: «Усмон Аллаҳнинг ҳожати ва Аллаҳ Расулининг ҳожати учун кетди, мен унинг учун байъат қиламан» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг учун улуш ажратдилар ва ғойиб бўлган ҳеч кимга ундан бошқа улуш ажратмадилар.