حَدَّثَنَا مَحْبُوبُ بْنُ مُوسَى أَبُو صَالِحٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْفَزَارِيُّ، عَنْ كُلَيْبِ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ هَانِئِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ - يَعْنِي يَوْمَ بَدْرٍ - فَقَالَ " إِنَّ عُثْمَانَ انْطَلَقَ فِي حَاجَةِ اللَّهِ وَحَاجَةِ رَسُولِ اللَّهِ وَإِنِّي أُبَايِعُ لَهُ " . فَضَرَبَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَهْمٍ وَلَمْ يَضْرِبْ لأَحَدٍ غَابَ غَيْرُهُ .
Бизга Маҳбуб ибн Мусо Абу Солиҳ ривоят қилди, бизга Абу Исъҳоқ ал-Фазорий Кулайб ибн Воилдан, у Ҳони ибн Қайсдан, у Ҳабиб ибн Абу Мулайкадан, у Ибн Умардан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — яъни Бадр куни — туриб: «Усмон Аллаҳнинг ҳожати ва Аллаҳ Расулининг ҳожати учун кетди, мен унинг учун байъат қиламан» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг учун улуш ажратдилар ва ғойиб бўлган ҳеч кимга ундан бошқа улуш ажратмадилар.