حَدَّثَنَا مَحْبُوبُ بْنُ مُوسَى أَبُو صَالِحٍ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْفَزَارِيُّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمُخْتَارِ بْنِ صَيْفِيٍّ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ هُرْمُزَ، قَالَ كَتَبَ نَجْدَةُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ يَسْأَلُهُ عَنْ كَذَا، وَكَذَا، وَذَكَرَ، أَشْيَاءَ وَعَنِ الْمَمْلُوكِ، أَلَهُ فِي الْفَىْءِ شَىْءٌ وَعَنِ النِّسَاءِ، هَلْ كُنَّ يَخْرُجْنَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهَلْ لَهُنَّ نَصِيبٌ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَوْلاَ أَنْ يَأْتِيَ أُحْمُوقَةً مَا كَتَبْتُ إِلَيْهِ أَمَّا الْمَمْلُوكُ فَكَانَ يُحْذَى وَأَمَّا النِّسَاءُ فَقَدْ كُنَّ يُدَاوِينَ الْجَرْحَى وَيَسْقِينَ الْمَاءَ .
Бизга Маҳбуб ибн Мусо Абу Солиҳ ривоят қилди, бизга Абу Исъҳоқ ал-Фазорий Зоидадан, у Аъмашдан, у ал-Мухтор ибн Сайфийдан, у Язид ибн Ҳурмуздан ривоят қилди, у деди: Нажда Ибн Аббосга мактуб ёзиб, ундан у-бу нарсалар ҳақида сўради ва бир неча нарсаларни зикр қилди: қул ҳақида — унга файъдан (уруш сармоясидан) бирор нарса борми, аёллар ҳақида — улар Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга жангга чиқармидилар ва уларга улуш борми? Ибн Аббос деди: Агар у аҳмоқлик қилиб қўйишидан қўрқмаганимда, унга ёзмаган бўлардим. Қулга келсак, унга (ғаниматдан бироз) бериларди. Аёлларга келсак, улар ярадорларни даволар ва сув тутар эдилар.