5116-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Никоҳ китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي جَمْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، سُئِلَ عَنْ مُتْعَةِ النِّسَاءِ، فَرَخَّصَ فَقَالَ لَهُ مَوْلًى لَهُ إِنَّمَا ذَلِكَ فِي الْحَالِ الشَّدِيدِ وَفِي النِّسَاءِ قِلَّةٌ أَوْ نَحْوَهُ. فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ نَعَمْ.
Муҳаммад ибн Башшор, Ғундардан, у Шуъбадан, у Абу Жамрадан ривоят қилади: Ибн Аббосни эшитдим, ундан аёлларнинг мутъаси ҳақида сўролди, у рухсат берди. Шунда унинг бир озоди унга: Бу фақат қаттиқ ҳолатда ва аёллар кам бўлган (пайтда эди) — ёки шунга ўхшаш (деди). Ибн Аббос: Ҳа, деди.