حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ يَحْيَى الْبَلْخِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، وَسَأَلَهُ، إِسْمَاعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَحَدَّثَنَاهُ الزُّهْرِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَ عَنْبَسَةَ بْنَ سَعِيدٍ الْقُرَشِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِخَيْبَرَ حِينَ افْتَتَحَهَا فَسَأَلْتُهُ أَنْ يُسْهِمَ لِي فَتَكَلَّمَ بَعْضُ وُلْدِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ فَقَالَ لاَ تُسْهِمْ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ فَقُلْتُ هَذَا قَاتِلُ ابْنِ قَوْقَلٍ فَقَالَ سَعِيدُ بْنُ الْعَاصِ يَا عَجَبًا لِوَبْرٍ قَدْ تَدَلَّى عَلَيْنَا مِنْ قَدُومِ ضَالٍ يُعَيِّرُنِي بِقَتْلِ امْرِئٍ مُسْلِمٍ أَكْرَمَهُ اللَّهُ عَلَى يَدَىَّ وَلَمْ يُهِنِّي عَلَى يَدَيْهِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَؤُلاَءِ كَانُوا نَحْوَ عَشَرَةٍ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سِتَّةٌ وَرَجَعَ مَنْ بَقِيَ .
Бизга Ҳомид ибн Яҳё ал-Балхий ривоят қилди, деди: Бизга Суфён ривоят қилди, деди: Бизга Зуҳрий ривоят қилди — уни Исмаъийл ибн Умайя сўраган эди, шунда Зуҳрий бизга ривоят қилди: у Анбаса ибн Саъийд ал-Қурашийнинг Абу Ҳурайрадан ривоят қилаётганини эшитди, у деди: Мен Мадинага келдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни эндигина фатҳ қилган пайтда у ерда эдилар. Мен у зотдан менга улуш ажратишларини сўрадим. Шунда Саъийд ибн ал-Оснинг бир боласи гапирди ва: «Унга улуш ажратма, эй Аллаҳнинг Расули!» деди. Мен: «Бу Ибн Қавқалнинг қотилидир» дедим. Саъийд ибн ал-Ос: «Ажаб-ку, капалакдек арзимас бир кимса дарахт чўққисидан бизнинг устимизга тушиб, мени бир мусулмонни ўлдирган деб айблайди — Аллаҳ уни менинг қўлим билан улуғлади ва мени унинг қўлида хор қилмади» деди. Абу Довуд деди: Булар ўнга яқин киши эди, улардан олтитаси ўлдирилди, қолганлари қайтди.