حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أُخْبِرْتُ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَبْعَثُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ فَيَخْرُصُ النَّخْلَ حِينَ يَطِيبُ قَبْلَ أَنْ يُؤْكَلَ مِنْهُ ثُمَّ يُخَيِّرُ يَهُودَ يَأْخُذُونَهُ بِذَلِكَ الْخَرْصِ أَوْ يَدْفَعُونَهُ إِلَيْهِمْ بِذَلِكَ الْخَرْصِ لِكَىْ تُحْصَى الزَّكَاةُ قَبْلَ أَنْ تُؤْكَلَ الثِّمَارُ وَتُفَرَّقَ .
Бизга Яҳё ибн Маъин ривоят қилди, бизга Ҳажжож Ибн Журайждан ривоят қилди. У деди: Менга Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан розияллаҳу анҳо хабар берилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Равоҳани юборардилар, у эса хурмони пишиб, ейилишидан олдин тахминларди. Сўнг яҳудийларни ихтиёрга қўярди: шу харс (тахмин) билан уни олишлари ёки шу харс билан унга (мусулмонларга) беришлари учун — токи мевалар ейилиб, тақсимланишидан олдин закот ҳисоблансин.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي خَلَفٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ طَهْمَانَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّهُ قَالَ أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ خَيْبَرَ فَأَقَرَّهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَمَا كَانُوا وَجَعَلَهَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ فَبَعَثَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ فَخَرَصَهَا عَلَيْهِمْ .
Бизга Ибн Абу Халаф ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Собиқ Иброҳим ибн Таҳмондан, у Абуз Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди. У деди: Аллаҳ Хайбарни Расулига файъ қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни аввалгидек қолдирдилар ва уни ўзлари билан улар орасида (тақсимладилар). Сўнг Абдуллаҳ ибн Равоҳани юбордилар, у уларга (мевани) тахминлаб чиқди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ خَرَصَهَا ابْنُ رَوَاحَةَ أَرْبَعِينَ أَلْفَ وَسْقٍ وَزَعَمَ أَنَّ الْيَهُودَ لَمَّا خَيَّرَهُمُ ابْنُ رَوَاحَةَ أَخَذُوا الثَّمَرَ وَعَلَيْهِمْ عِشْرُونَ أَلْفَ وَسْقٍ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ва Муҳаммад ибн Бакр ривоят қилиб дедилар: Бизга Ибн Журайж ривоят қилди, менга Абуз Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳни айтаётганини эшитди: Ибн Равоҳа уни қирқ минг васқ деб тахминлади ва гумон қилдики, Ибн Равоҳа яҳудийларни ихтиёрга қўйганида, улар мевани олдилар ва уларнинг зиммасига йигирма минг васқ (бериш) тушди.