حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ خَرَصَهَا ابْنُ رَوَاحَةَ أَرْبَعِينَ أَلْفَ وَسْقٍ وَزَعَمَ أَنَّ الْيَهُودَ لَمَّا خَيَّرَهُمُ ابْنُ رَوَاحَةَ أَخَذُوا الثَّمَرَ وَعَلَيْهِمْ عِشْرُونَ أَلْفَ وَسْقٍ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ва Муҳаммад ибн Бакр ривоят қилиб дедилар: Бизга Ибн Журайж ривоят қилди, менга Абуз Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳни айтаётганини эшитди: Ибн Равоҳа уни қирқ минг васқ деб тахминлади ва гумон қилдики, Ибн Равоҳа яҳудийларни ихтиёрга қўйганида, улар мевани олдилар ва уларнинг зиммасига йигирма минг васқ (бериш) тушди.