حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أُخْبِرْتُ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَبْعَثُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ فَيَخْرُصُ النَّخْلَ حِينَ يَطِيبُ قَبْلَ أَنْ يُؤْكَلَ مِنْهُ ثُمَّ يُخَيِّرُ يَهُودَ يَأْخُذُونَهُ بِذَلِكَ الْخَرْصِ أَوْ يَدْفَعُونَهُ إِلَيْهِمْ بِذَلِكَ الْخَرْصِ لِكَىْ تُحْصَى الزَّكَاةُ قَبْلَ أَنْ تُؤْكَلَ الثِّمَارُ وَتُفَرَّقَ .
Бизга Яҳё ибн Маъин ривоят қилди, бизга Ҳажжож Ибн Журайждан ривоят қилди. У деди: Менга Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан розияллаҳу анҳо хабар берилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Равоҳани юборардилар, у эса хурмони пишиб, ейилишидан олдин тахминларди. Сўнг яҳудийларни ихтиёрга қўярди: шу харс (тахмин) билан уни олишлари ёки шу харс билан унга (мусулмонларга) беришлари учун — токи мевалар ейилиб, тақсимланишидан олдин закот ҳисоблансин.