حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ، - يَعْنِي الْحِمَّانِيَّ - حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا بَلَغَهُ عَنِ الرَّجُلِ الشَّىْءُ لَمْ يَقُلْ مَا بَالُ فُلاَنٍ يَقُولُ وَلَكِنْ يَقُولُ " مَا بَالُ أَقْوَامٍ يَقُولُونَ كَذَا وَكَذَا " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абдулҳамид — яъни ал-Ҳиммоний — ривоят қилди, бизга аъмаш, Муслимдан, у Масруқдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бирор киши ҳақида бир нарса етиб келса, у: «Фалончига нима бўлдики, шундай дейди?» демас эди, балки: «Бир қавмларга нима бўлдики, шундай-шундай дейдилар?» дерди.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا سَلْمٌ الْعَلَوِيُّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ أَثَرُ صُفْرَةٍ - وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَلَّمَا يُوَاجِهُ رَجُلاً فِي وَجْهِهِ بِشَىْءٍ يَكْرَهُهُ - فَلَمَّا خَرَجَ قَالَ " لَوْ أَمَرْتُمْ هَذَا أَنْ يَغْسِلَ ذَا عَنْهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ سَلْمٌ لَيْسَ هُوَ عَلَوِيًّا كَانَ يُبْصِرُ فِي النُّجُومِ وَشَهِدَ عِنْدَ عَدِيِّ بْنِ أَرْطَاةَ عَلَى رُؤْيَةِ الْهِلاَلِ فَلَمْ يُجِزْ شَهَادَتَهُ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Умар ибн Майсара ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, бизга Салм ал-Алавий, Анасдан ривоят қилдики, бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига кирди, унинг устида сариқ (бўёқ) изи бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам камдан-кам ҳолда бир кишига юзига қарата у ёмон кўрадиган бирор нарсани айтарди. Қачон у (киши) чиқиб кетганида, у: «Агар бунга айтсангизлар, буни ўзидан ювиб ташласа (яхши бўларди)» деди. Абу Довуд деди: Салм алавий эмас эди; у юлдузларга қарар (мунажжимлик қилар) эди ва Адий ибн Артоа ҳузурида ҳилолни кўрганига гувоҳлик берди, лекин унинг гувоҳлиги қабул қилинмади.
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ فُرَافِصَةَ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ الْعَسْقَلاَنِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ رَافِعٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رَفَعَاهُ جَمِيعًا قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْمُؤْمِنُ غِرٌّ كَرِيمٌ وَالْفَاجِرُ خِبٌّ لَئِيمٌ " .
Бизга Наср ибн Али ривоят қилди, у деди: менга Абу Аҳмад хабар берди, бизга Суфён, ал-Ҳажжож ибн Фурофисадан, у бир кишидан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. (ҳ) Ва бизга Муҳаммад ибн ал-Мутаваккил ал-Асқалоний ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Бишр ибн Рофиъ, Яҳё ибн Абу Касирдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди — иккови (ҳадисни) марфуъ қилди (Расулга нисбат берди) — у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Муъмин соддадил ва карам аҳлидир, фожир эса маккор ва пасткашдир».
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " بِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ " . أَوْ " بِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ " . ثُمَّ قَالَ " ائْذَنُوا لَهُ " . فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْقَوْلَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ وَقَدْ قُلْتَ لَهُ مَا قُلْتَ . قَالَ " إِنَّ شَرَّ النَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ وَدَعَهُ - أَوْ تَرَكَهُ - النَّاسُ لاِتِّقَاءِ فُحْشِهِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Суфён, Ибн ал-Мункадирдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан (киришга) рухсат сўради. Шунда у: «Қабиланинг энг ёмон ўғли» ёки «Қабиланинг энг ёмон кишиси» деди. Сўнг: «Унга рухсат беринглар» деди. Қачон у киргач, унга гапни юмшатди. Шунда Оиша: «Эй Расулуллаҳ, сен унга гапни юмшатдинг, ҳолбуки сен у ҳақида айтадиганингни айтган эдинг» деди. У: «Албатта Аллаҳ наздида Қиёмат кунида мартабаси энг ёмон киши шундай кишидирки, одамлар унинг ёмон сўзи (фаҳши)дан сақланиш учун уни тарк этадилар» деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَجُلاً، اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ " . فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَلَّمَهُ فَلَمَّا خَرَجَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمَّا اسْتَأْذَنَ قُلْتَ " بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ " . فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطْتَ إِلَيْهِ . فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفَاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод, Муҳаммад ибн Амрдан, у Абу Саламадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилдики, бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан (киришга) рухсат сўради. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қабиланинг энг ёмон биродари» деди. Қачон у киргач, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга мулойим бўлиб, у билан гаплашди. Қачон у чиқиб кетганида, мен: «Эй Расулуллаҳ, у рухсат сўраганда сен: ‹Қабиланинг энг ёмон биродари› дединг. Қачон у киргач эса, унга мулойим бўлдинг» дедим. У: «Эй Оиша, албатта Аллаҳ фаҳш гапирувчини, беҳаёликка берилган кишини севмайди» деди.
حَدَّثَنَا عَبَّاسٌ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، فِي هَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَتْ فَقَالَ تَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم " يَا عَائِشَةُ إِنَّ مِنْ شِرَارِ النَّاسِ الَّذِينَ يُكْرَمُونَ اتِّقَاءَ أَلْسِنَتِهِمْ " .
Бизга Аббос ал-Анбарий ривоят қилди, бизга Асвад ибн Омир ривоят қилди, бизга Шарик, аъмашдан, у Мужоҳиддан, у Оишадан шу қиссада ривоят қилди, у деди: Шунда у — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни назарда тутади — деди: «Эй Оиша, албатта одамларнинг энг ёмонларидан тилларидан (ёмонлигидан) сақланиш учун ҳурмат қилинадиганлардир».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو قَطَنٍ، أَخْبَرَنَا مُبَارَكٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَا رَأَيْتُ رَجُلاً الْتَقَمَ أُذُنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُنَحِّي رَأْسَهُ حَتَّى يَكُونَ الرَّجُلُ هُوَ الَّذِي يُنَحِّي رَأْسَهُ وَمَا رَأَيْتُ رَجُلاً أَخَذَ بِيَدِهِ فَتَرَكَ يَدَهُ حَتَّى يَكُونَ الرَّجُلُ هُوَ الَّذِي يَدَعُ يَدَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ривоят қилди, бизга Абу Қатан ривоят қилди, бизга Муборак, Собитдан, у Анасдан хабар берди, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қулоғига (яқинлашиб) гапирган бирор кишини кўрмадимки, у (Расулуллаҳ) ўша кишининг ўзи бошини олмагунча бошини олиб қўйган бўлса. Ва мен унинг қўлидан ушлаган бирор кишини кўрмадимки, у (киши) ўзи қўлини қўйиб юбормагунча унинг қўлини қўйиб юборган бўлса.