حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ عَلْقَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ تُوُفِّيَ ابْنٌ لأُمِّ عَطِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ فَلَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الثَّالِثُ دَعَتْ بِصُفْرَةٍ، فَتَمَسَّحَتْ بِهِ وَقَالَتْ نُهِينَا أَنْ نُحِدَّ أَكْثَرَ مِنْ ثَلاَثٍ إِلاَّ بِزَوْجٍ.
Мусаддад бизга айтди: Бишр ибн Муфаззал бизга айтди: Салама ибн Алқама бизга айтди, Муҳаммад ибн Сириндан: У деди: Умму Атийя розияллаҳу анҳонинг бир ўғли вафот этди. Учинчи кун бўлганида, у сариқ (хушбўй бўёқ) келтириб, у билан суртинди ва: ‹Биз уч (кун)дан ортиқ мотам тутишдан қайтарилдик, эридан бошқасига (мотам тутишда)› деди.
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَتْ لَمَّا جَاءَ نَعْىُ أَبِي سُفْيَانَ مِنَ الشَّأْمِ دَعَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ ـ رضى الله عنها ـ بِصُفْرَةٍ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ، فَمَسَحَتْ عَارِضَيْهَا وَذِرَاعَيْهَا وَقَالَتْ إِنِّي كُنْتُ عَنْ هَذَا لَغَنِيَّةً، لَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ تُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ، فَإِنَّهَا تُحِدُّ عَلَيْهِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
Ҳумайдий бизга айтди: Суфён бизга айтди: Айюб ибн Мусо бизга айтди: Ҳумайд ибн Нофиъ менга хабар берди, Зайнаб бинти Абу Саламадан: У деди: Абу Суфённинг вафоти (хабари) Шомдан келганида, Умму Ҳабиба розияллаҳу анҳо учинчи кун сариқ (хушбўй) келтириб, икки чаккасига ва икки билакка суртди ва: ‹Мен буга муҳтож эмас эдим, фақат мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни: ‹Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир маййит учун уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, эридан бошқасига. Эри (учун) эса тўрт ой ўн (кун) мотам тутади› деганини эшитди› деди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَتْهُ قَالَتْ، دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ". ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ حِينَ تُوُفِّيَ أَخُوهَا، فَدَعَتْ بِطِيبٍ فَمَسَّتْ ثُمَّ قَالَتْ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ، غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан: У унга хабар берди: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Умму Ҳабибанинг олдига кирдим. У: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: ‹Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир маййит учун уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, эридан бошқасига, (эри учун) тўрт ой ўн (кун)›› деди. Сўнг мен Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдига — унинг биродари вафот этганида — кирдим. У хушбўй (атир) келтириб суртди, сўнг: ‹Менинг хушбўйга ҳожатим йўқ, фақат мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни минбарда: ‹Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир маййит учун уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, эридан бошқасига, (эри учун) тўрт ой ўн (кун)› деганини эшитдим› деди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَتْهُ قَالَتْ، دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ". ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ حِينَ تُوُفِّيَ أَخُوهَا، فَدَعَتْ بِطِيبٍ فَمَسَّتْ ثُمَّ قَالَتْ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ، غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تُحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан: У унга хабар берди: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Умму Ҳабибанинг олдига кирдим. У: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: ‹Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир маййит учун уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, эридан бошқасига, (эри учун) тўрт ой ўн (кун)›› деди. Сўнг мен Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдига — унинг биродари вафот этганида — кирдим. У хушбўй (атир) келтириб суртди, сўнг: ‹Менинг хушбўйга ҳожатим йўқ, фақат мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни минбарда: ‹Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир маййит учун уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, эридан бошқасига, (эри учун) тўрт ой ўн (кун)› деганини эшитдим› деди.