باب مَنْ لَمْ يَرَ الْوُضُوءَ إِلاَّ مِنَ الْمَخْرَجَيْنِ، مِنَ الْقُبُلِ وَالدُّبُرِ
حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَزَالُ الْعَبْدُ فِي صَلاَةٍ مَا كَانَ فِي الْمَسْجِدِ يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ، مَا لَمْ يُحْدِثْ ". فَقَالَ رَجُلٌ أَعْجَمِيٌّ مَا الْحَدَثُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ الصَّوْتُ. يَعْنِي الضَّرْطَةَ.
Бизга Одам ибн Абу Иёс ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Абу Зиъб, Саид ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Банда масжидда намозни кутиб турар экан — токи ҳадасини бузмагунча — у (гўё) намозда давом этади,» дедилар. Шунда бир аъжамий (араб бўлмаган) киши: «Ҳадас нима, эй Абу Ҳурайра?» деди. У: «Овоз (чиқишидир),» деди — яъни шамол (чиқишини) назарда тутади.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَمِّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَنْصَرِفْ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا ".
Бизга Абул-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Уяйна, аз-Зуҳрийдан, у Аббод ибн Тамимдан, у амакисидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди, у дедилар: «(Намоздан) бурилмасин (чиқмасин), токи овоз эшитгунча ёки ҳид сезгунча.»
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُنْذِرٍ أَبِي يَعْلَى الثَّوْرِيِّ، عَنْ مُحَمَّدٍ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ كُنْتُ رَجُلاً مَذَّاءً، فَاسْتَحْيَيْتُ أَنْ أَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرْتُ الْمِقْدَادَ بْنَ الأَسْوَدِ فَسَأَلَهُ فَقَالَ " فِيهِ الْوُضُوءُ ". وَرَوَاهُ شُعْبَةُ عَنِ الأَعْمَشِ.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Жарир, ал-Аъмашдан, у Мунзир Абу Яъла ас-Саврийдан, у Муҳаммад ибнул-Ҳанафиядан ривоят қилди, у деди: Али деди: Мен мадҳи кўп (чиқадиган) киши эдим; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрашга уялдим, шу сабабли Миқдод ибн ал-Асвадга (сўрашни) буюрдим. У сўради. У: «Унда таҳорат (вожиб бўлади),» дедилар. Уни Шуъба ал-Аъмашдан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ عَطَاءَ بْنَ يَسَارٍ، أَخْبَرَهُ أَنْ زَيْدَ بْنَ خَالِدٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَأَلَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ ـ رضى الله عنه ـ قُلْتُ أَرَأَيْتَ إِذَا جَامَعَ فَلَمْ يُمْنِ قَالَ عُثْمَانُ يَتَوَضَّأُ كَمَا يَتَوَضَّأُ لِلصَّلاَةِ، وَيَغْسِلُ ذَكَرَهُ. قَالَ عُثْمَانُ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ عَلِيًّا، وَالزُّبَيْرَ، وَطَلْحَةَ، وَأُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ ـ رضى الله عنهم ـ فَأَمَرُوهُ بِذَلِكَ.
Бизга Саъд ибн Ҳафс ривоят қилди, бизга Шайбон, Яҳёдан, у Абу Саламадан ривоят қилдики, Ато ибн Ясор унга хабар бердики, Зайд ибн Холид унга хабар бердики, у Усмон ибн Аффон (розияллаҳу анҳу)дан сўради: Мен: «Жимў қилиб, (лекин) маний чиқмаса, нима дейсиз?» дедим. Усмон: «Намоз учун таҳорат қилганидек таҳорат қилади ва авратини ювади,» деди. Усмон: «Мен буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганман,» деди. Мен буни Али, Зубайр, Талҳа ва Убайй ибн Каъб (розияллаҳу анҳум)дан сўрадим; улар ҳам унга шуни буюрдилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ ذَكْوَانَ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَجَاءَ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَعَلَّنَا أَعْجَلْنَاكَ ". فَقَالَ نَعَمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أُعْجِلْتَ أَوْ قُحِطْتَ، فَعَلَيْكَ الْوُضُوءُ ". تَابَعَهُ وَهْبٌ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَلَمْ يَقُلْ غُنْدَرٌ وَيَحْيَى عَنْ شُعْبَةَ الْوُضُوءُ.
Бизга Ишоқ ривоят қилди, у деди: бизга ан-Назр хабар берди, у деди: бизга Шуъба, ал-Ҳакамдан, у Заквон Абу Солиҳдан, у Абу Саид ал-Худрийдан хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ансорлардан бир кишига (одам) юбордилар. У боши томчилаб турган ҳолда келди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сени шошириб қўйдикми?» дедилар. У: «Ҳа,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Шоштирилсанг ёки (маний чиқмай) тўхтаб қолсанг, сенга таҳорат (вожиб бўлади),» дедилар. Уни Ваҳб мутоба қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Ғундар ва Яҳё Шуъбадан «таҳорат»ни айтмадилар.