باب إِذَا قَالَ رَجُلٌ لِعَبْدِهِ هُوَ لِلَّهِ وَنَوَى الْعِتْقَ، وَالإِشْهَادُ فِي الْعِتْقِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ بِشْرٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ لَمَّا أَقْبَلَ يُرِيدُ الإِسْلاَمَ وَمَعَهُ غُلاَمُهُ، ضَلَّ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ صَاحِبِهِ، فَأَقْبَلَ بَعْدَ ذَلِكَ وَأَبُو هُرَيْرَةَ جَالِسٌ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، هَذَا غُلاَمُكَ قَدْ أَتَاكَ ". فَقَالَ أَمَا إِنِّي أُشْهِدُكَ أَنَّهُ حُرٌّ. قَالَ فَهُوَ حِينَ يَقُولُ يَا لَيْلَةً مِنْ طُولِهَا وَعَنَائِهَا عَلَى أَنَّهَا مِنْ دَارَةِ الْكُفْرِ نَجَّتِ
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Бишрдан, у Исмоилдан, у Қайсдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): У Исломни истаб (Мадинага) йўл олганда, у билан қули бор эди, уларнинг ҳар бири шеригиндан адашди. Шундан кейин у (Абу Ҳурайра) келди, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўтирган эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Ҳурайра, мана сенинг қулинг, сенга келди», деди. У: Билиб қўй, мен сени гувоҳ қиламанки, у ҳур (озод), деди. У деди: У (йўлда) шундай деган пайтда (эди): «Эй, қанча узун ва машаққатли бир кеча! Лекин у куфр диёридан (нажот топиб) қутқарди«.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا قَدِمْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ فِي الطَّرِيقِ يَا لَيْلَةً مِنْ طُولِهَا وَعَنَائِهَا عَلَى أَنَّهَا مِنْ دَارَةِ الْكُفْرِ نَجَّتِ قَالَ وَأَبَقَ مِنِّي غُلاَمٌ لِي فِي الطَّرِيقِ ـ قَالَ ـ فَلَمَّا قَدِمْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَايَعْتُهُ، فَبَيْنَا أَنَا عِنْدَهُ إِذْ طَلَعَ الْغُلاَمُ، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، هَذَا غُلاَمُكَ ". فَقُلْتُ هُوَ حُرٌّ لِوَجْهِ اللَّهِ. فَأَعْتَقْتُهُ. لَمْ يَقُلْ أَبُو كُرَيْبٍ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ حُرٌّ.
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, бизга Исмоил ривоят қилди, у Қайсдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келганимда, йўлда: «Эй, қанча узун ва машаққатли бир кеча! Лекин у куфр диёридан (нажот топиб) қутқарди« — деган эдим. У деди: Йўлда менинг бир қулим мендан қочди. У деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келганимда, унга байъат бердим. Мен унинг ҳузурида (турган) пайт, қул кўринди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Эй Абу Ҳурайра, мана сенинг қулинг», деди. Мен: У Аллаҳнинг юзи учун ҳур (озод), дедим ва уни озод қилдим. Абу Курайб Абу Усомадан «ҳур« (сўзини) айтмади.
حَدَّثَنَا شِهَابُ بْنُ عَبَّادٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ لَمَّا أَقْبَلَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ وَمَعَهُ غُلاَمُهُ وَهْوَ يَطْلُبُ الإِسْلاَمَ، فَأَضَلَّ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ بِهَذَا، وَقَالَ أَمَا إِنِّي أُشْهِدُكَ أَنَّهُ لِلَّهِ.
Бизга Шиҳоб ибн Аббод ривоят қилди, бизга Иброҳим ибн Ҳумайд ривоят қилди, у Исмоилдан, у Қайсдан, у деди: Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) — у билан бирга қули бўлиб, у Исломни истаб — келганда, уларнинг бири шеригиндан шу (йўлда) адашди. У деди: Билиб қўй, мен сени гувоҳ қиламанки, у Аллаҳ учун (озод).