باب الْغُسْلِ بِالصَّاعِ وَنَحْوِهِ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الصَّمَدِ، قَالَ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ حَفْصٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ، يَقُولُ دَخَلْتُ أَنَا وَأَخُو، عَائِشَةَ عَلَى عَائِشَةَ فَسَأَلَهَا أَخُوهَا عَنْ غُسْلِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم فَدَعَتْ بِإِنَاءٍ نَحْوًا مِنْ صَاعٍ، فَاغْتَسَلَتْ وَأَفَاضَتْ عَلَى رَأْسِهَا، وَبَيْنَنَا وَبَيْنَهَا حِجَابٌ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَالَ يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ وَبَهْزٌ وَالْجُدِّيُّ عَنْ شُعْبَةَ قَدْرِ صَاعٍ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: менга Абдус-Самад ривоят қилди, у деди: менга Шуъба ривоят қилди, у деди: менга Абу Бакр ибн Ҳафс ривоят қилди, у деди: мен Абу Саламани шундай деганини эшитдим: Мен ва Оишанинг акаси Оишанинг ҳузурига кирдик. Акаси ундан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ғусли ҳақида сўради. Шунда у бир сў (идиш) чамаси (сувли) идиш сўраб, ғусл қилди ва бошига (сув) қуйди — биз билан унинг орасида парда бор эди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Язид ибн Ҳорун, Баҳз ва ал-Жуддий Шуъбадан «бир сў миқдорида» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ، أَنَّهُ كَانَ عِنْدَ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ هُوَ وَأَبُوهُ، وَعِنْدَهُ قَوْمٌ فَسَأَلُوهُ عَنِ الْغُسْلِ،. فَقَالَ يَكْفِيكَ صَاعٌ. فَقَالَ رَجُلٌ مَا يَكْفِينِي. فَقَالَ جَابِرٌ كَانَ يَكْفِي مَنْ هُوَ أَوْفَى مِنْكَ شَعَرًا، وَخَيْرٌ مِنْكَ، ثُمَّ أَمَّنَا فِي ثَوْبٍ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, у деди: бизга Зуҳайр, Абу Ишоқдан ривоят қилди, у деди: бизга Абу Жаъфар ривоят қилдики, у ва отаси Жобир ибн Абдуллаҳнинг ҳузурида эди, унинг ҳузурида бир қавм (ҳам) бор эди. Улар ундан ғусл ҳақида сўрадилар. У: «Сенга бир сў етади,» деди. Бир киши: «Менга етмайди,» деди. Жобир: «Сендан кўра сочи мўлроқ ва сендан яхшироқ бўлганга (ҳам) етарди,» деди, сўнг бизга бир (парча) кийим(да) имом бўлди.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ جَابِرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَمَيْمُونَةَ كَانَا يَغْتَسِلاَنِ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ كَانَ ابْنُ عُيَيْنَةَ يَقُولُ أَخِيرًا عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ مَيْمُونَةَ، وَالصَّحِيحُ مَا رَوَى أَبُو نُعَيْمٍ.
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Уяйна, Амрдан, у Жобир ибн Зайддан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Маймуна битта идишдан ғусл қилардилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Ибн Уяйна охирроқда «Ибн Аббосдан, у Маймунадан» дерди; тўғриси эса — Абу Нуайм ривоят қилган (шакл)дир.