باب هَلْ يُدْخِلُ الْجُنُبُ يَدَهُ فِي الإِنَاءِ قَبْلَ أَنْ يَغْسِلَهَا إِذَا لَمْ يَكُنْ عَلَى يَدِهِ قَذَرٌ غَيْرُ الْجَنَابَةِ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، أَخْبَرَنَا أَفْلَحُ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ تَخْتَلِفُ أَيْدِينَا فِيهِ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Афлаҳ, ал-Қосимдан, у Оишадан хабар берди, у деди: Мен ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битта идишдан ғусл қилардик — қўлларимиз унда навбатлашиб (кирарди).
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ غَسَلَ يَدَهُ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод, Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатдан ғусл қилганларида, (аввал) қўлларини ювардилар.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَفْصٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ مِنْ جَنَابَةٍ. وَعَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ مِثْلَهُ.
Бизга Абул-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Абу Бакр ибн Ҳафсдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Мен ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битта идишдан жанобатдан ғусл қилардик. Ва Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан шунга ўхшаш (ривоят қилинди).
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَبْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَالْمَرْأَةُ مِنْ نِسَائِهِ يَغْتَسِلاَنِ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ. زَادَ مُسْلِمٌ وَوَهْبٌ عَنْ شُعْبَةَ مِنَ الْجَنَابَةِ.
Бизга Абул-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Жабрдан ривоят қилди, у деди: мен Анас ибн Моликни шундай деганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва хотинларидан бири битта идишдан ғусл қилардилар. Муслим ва Ваҳб Шуъбадан «жанобатдан» (деб) зиёда қилди.