حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُهْدِيَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جُبَّةُ سُنْدُسٍ، وَكَانَ يَنْهَى عَنِ الْحَرِيرِ، فَعَجِبَ النَّاسُ مِنْهَا فَقَالَ " وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَمَنَادِيلُ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فِي الْجَنَّةِ أَحْسَنُ مِنْ هَذَا ". وَقَالَ سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، إِنَّ أُكَيْدِرَ دُومَةَ أَهْدَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Юнус ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Шайбон ривоят қилди, у Қатодадан, бизга Анас (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сундус (ипак) жубба ҳадя қилинди — у ипакдан ман қилар эди. Одамлар ундан ҳайратланди. У: «Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, Саъд ибн Муознинг жаннатдаги рўмоллари бундан ҳам чиройлироқдир», деди. Саид Қатодадан, у Анасдан: Думанинг (ҳокими) Укайдир Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ҳадя қилди, деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُهْدِيَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جُبَّةُ سُنْدُسٍ، وَكَانَ يَنْهَى عَنِ الْحَرِيرِ، فَعَجِبَ النَّاسُ مِنْهَا فَقَالَ " وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَمَنَادِيلُ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فِي الْجَنَّةِ أَحْسَنُ مِنْ هَذَا ". وَقَالَ سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، إِنَّ أُكَيْدِرَ دُومَةَ أَهْدَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Юнус ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Шайбон ривоят қилди, у Қатодадан, бизга Анас (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сундус (ипак) жубба ҳадя қилинди — у ипакдан ман қилар эди. Одамлар ундан ҳайратланди. У: «Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, Саъд ибн Муознинг жаннатдаги рўмоллари бундан ҳам чиройлироқдир», деди. Саид Қатодадан, у Анасдан: Думанинг (ҳокими) Укайдир Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ҳадя қилди, деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ يَهُودِيَّةً، أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِشَاةٍ مَسْمُومَةٍ، فَأَكَلَ مِنْهَا فَجِيءَ بِهَا فَقِيلَ أَلاَ نَقْتُلُهَا. قَالَ " لاَ ". فَمَا زِلْتُ أَعْرِفُهَا فِي لَهَوَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб ривоят қилди, бизга Холид ибн Ҳорис ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Ҳишом ибн Зайддан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу): Бир яҳудия аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га заҳарланган бир қўй (гўшти) келтирди. У ундан еди. У (аёл) келтирилди ва: Уни ўлдирмаймизми? дейилди. У: «Йўқ», деди. Мен (Анас) ҳамон уни (заҳарнинг асарини) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг танглайида (лаҳот) билиб турар эдим.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثِينَ وَمِائَةً فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَلْ مَعَ أَحَدٍ مِنْكُمْ طَعَامٌ ". فَإِذَا مَعَ رَجُلٍ صَاعٌ مِنْ طَعَامٍ أَوْ نَحْوُهُ، فَعُجِنَ ثُمَّ جَاءَ رَجُلٌ مُشْرِكٌ مُشْعَانٌّ طَوِيلٌ بِغَنَمٍ يَسُوقُهَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَيْعًا أَمْ عَطِيَّةً ـ أَوْ قَالَ ـ أَمْ هِبَةً ". قَالَ لاَ، بَلْ بَيْعٌ. فَاشْتَرَى مِنْهُ شَاةً، فَصُنِعَتْ وَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِسَوَادِ الْبَطْنِ أَنْ يُشْوَى، وَايْمُ اللَّهِ مَا فِي الثَّلاَثِينَ وَالْمِائَةِ إِلاَّ قَدْ حَزَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَهُ حُزَّةً مِنْ سَوَادِ بَطْنِهَا، إِنْ كَانَ شَاهِدًا أَعْطَاهَا إِيَّاهُ، وَإِنْ كَانَ غَائِبًا خَبَأَ لَهُ، فَجَعَلَ مِنْهَا قَصْعَتَيْنِ، فَأَكَلُوا أَجْمَعُونَ، وَشَبِعْنَا، فَفَضَلَتِ الْقَصْعَتَانِ، فَحَمَلْنَاهُ عَلَى الْبَعِيرِ. أَوْ كَمَا قَالَ.
Бизга Абу Нуъмон ривоят қилди, бизга Муътамир ибн Сулаймон ривоят қилди, у отасидан, у Абу Усмондан, у Абдурроҳман ибн Абу Бакрдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир юз ўттиз (киши) эдик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сизлардан бирортангизда таом борми?» деди. Бир кишининг ёнида бир сў ёки шунга яқин таом бор экан, у хамир қилинди. Сўнг патила сочли, баланд бўйли мушрик бир киши бир суру қўйни ҳайдаб келди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сотувми ёки ато (совға) — ёки: ҳибами?» деди. У: Йўқ, балки сотув, деди. У ундан бир қўй сотиб олди, у тайёрланди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жигар-бағир (қора ичак)ни қовуришни буюрди. Аллаҳга қасамки, ўша бир юз ўттиз (киши)нинг ичида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар бирига унинг жигар-бағридан бир парча кесиб бермаган киши йўқ эди: агар ҳозир бўлса, унга берар, агар ғойиб бўлса, унга яшириб қўяр эди. У ундан икки товоқ (қилди), ҳаммаси еди, биз тўйдик. Икки товоқ ортиб қолди, биз уни туяга юкладик. Ёки у (айтгани) каби.