حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ يَهُودِيَّةً، أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِشَاةٍ مَسْمُومَةٍ، فَأَكَلَ مِنْهَا فَجِيءَ بِهَا فَقِيلَ أَلاَ نَقْتُلُهَا. قَالَ " لاَ ". فَمَا زِلْتُ أَعْرِفُهَا فِي لَهَوَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб ривоят қилди, бизга Холид ибн Ҳорис ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Ҳишом ибн Зайддан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу): Бир яҳудия аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га заҳарланган бир қўй (гўшти) келтирди. У ундан еди. У (аёл) келтирилди ва: Уни ўлдирмаймизми? дейилди. У: «Йўқ», деди. Мен (Анас) ҳамон уни (заҳарнинг асарини) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг танглайида (лаҳот) билиб турар эдим.