حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي هِشَامُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ، فَسَعَوْا عَلَيْهَا حَتَّى لَغِبُوا، فَسَعَيْتُ عَلَيْهَا حَتَّى أَخَذْتُهَا، فَجِئْتُ بِهَا إِلَى أَبِي طَلْحَةَ، فَبَعَثَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِوَرِكِهَا وَفَخِذَيْهَا فَقَبِلَهُ.
Мусаддад, Яҳёдан, у Шуъбадан: Менга Ҳишом ибн Зайд, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Биз Марриз Заҳронда бир қуённи (ин)дан ҳуркитиб (чиқариб) юбордик. (Одамлар) унинг ортидан югурдилар, то чарчагунларигача. Мен унинг ортидан югурдим ва уни тутдим. Уни Абу Талҳага келтирдим, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга унинг сон ва икки болдарини (орқа қисмини) юборди, у киши уни қабул қилдилар, деди.