أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ هِشَامٍ، - وَهُوَ ابْنُ زَيْدٍ - قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ فَأَخَذْتُهَا فَجِئْتُ بِهَا إِلَى أَبِي طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا فَبَعَثَنِي بِفَخِذَيْهَا وَوَرِكَيْهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَبِلَهُ .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, Шуъбадан, у Ҳишомдан — у Ибн Зайд — (ривоят қилдики), у деди: «Мен Анаснинг шундай деганини эшитдим: «Биз Марриз-Заҳронда бир қуённи ҳуркитиб учирдик. Мен уни ушлаб олдим-да, Абу Талҳанинг олдига олиб келдим. У уни сўйди ва мени унинг икки сонини ва икки сағрисини Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (етказиб) юборди. У(зот) уни қабул қилдилар.»