حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ، فَسَعَى الْقَوْمُ فَلَغَبُوا، فَأَدْرَكْتُهَا فَأَخَذْتُهَا، فَأَتَيْتُ بِهَا أَبَا طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا، وَبَعَثَ بِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِوَرِكِهَا ـ أَوْ فَخِذَيْهَا قَالَ فَخِذَيْهَا لاَ شَكَّ فِيهِ ـ فَقَبِلَهُ. قُلْتُ وَأَكَلَ مِنْهُ قَالَ وَأَكَلَ مِنْهُ. ثُمَّ قَالَ بَعْدُ قَبِلَهُ.
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Ҳишом ибн Зайд ибн Анас ибн Моликдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Биз Марриз-Заҳронда бир қуённи (уясидан) ҳуркитди к. Қавм (унинг ортидан) югурди ва чарчади. Мен уни қувиб етиб олдим ва уни Абу Талҳага келтирдим, у уни сўйди ва уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га унинг сони — ёки икки сони билан юборди. У: Икки сони (деди), бунда шубҳа йўқ, деди. У уни қабул қилди. Мен: Ундан едими? дедим. У: Ундан еди, деди. Сўнг кейин: Уни қабул қилди, деди.