4313-ҳадисСунани Насоий · Ов ва сўйиш китоби
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنْ عَاصِمٍ، وَدَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ ابْنِ صَفْوَانَ، قَالَ أَصَبْتُ أَرْنَبَيْنِ فَلَمْ أَجِدْ مَا أُذَكِّيهِمَا بِهِ فَذَكَّيْتُهُمَا بِمَرْوَةٍ فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَمَرَنِي بِأَكْلِهِمَا .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Ҳафс ривоят қилди, Осимдан ва Довуддан, улар аш-Шаъбийдан, у Ибн Сафвондан (ривоят қилдики), у деди: «Мен икки қуённи тутиб олдим, лекин уларни сўядиган нарса тополмадим, шунда уларни ўткир тош (марва) билан сўйдим. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўрадим, У эса менга уларни ейишни амр қилдилар.»