أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَفْوَانَ، أَنَّهُ أَصَابَ أَرْنَبَيْنِ وَلَمْ يَجِدْ حَدِيدَةً يَذْبَحُهُمَا بِهِ فَذَكَّاهُمَا بِمَرْوَةٍ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي اصْطَدْتُ أَرْنَبَيْنِ فَلَمْ أَجِدْ حَدِيدَةً أُذَكِّيهِمَا بِهِ فَذَكَّيْتُهُمَا بِمَرْوَةٍ أَفَآكُلُ قَالَ " كُلْ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар бериб, дедики: бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, дедики: бизга Довуд ривоят қилди, Омирдан, у Муҳаммад ибн Сафвондан (ривоят қилдики), у иккита қуён овлаб, уларни сўйгани темир (пичоқ) топа олмади ва уларни оқ тош (марва) билан сўйди. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Эй Расулуллаҳ, мен иккита қуён овладим, лекин уларни сўйгани темир топа олмадим ва уларни оқ тош билан сўйдим. Ейсизми?» деди. У: «Е,» дедилар.