حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنَ زَمْعَةَ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. وَذَكَرَ الَّذِي عَقَرَ النَّاقَةَ قَالَ " انْتَدَبَ لَهَا رَجُلٌ ذُو عِزٍّ وَمَنَعَةٍ فِي قُوَّةٍ كَأَبِي زَمْعَةَ ".
Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Ҳишом ибн Урва бизга айтди, отасидан, Абдуллаҳ ибн Замъадан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни эшитдим — у туяни (сўйиб) ўлдирган (Самуд) кишисини эслатди: «Унга (ўша туяни ўлдиришга) Абу Замъадек иззат-шавкат ва қудрат эгаси бўлган бир киши (жасорат билан) отланди (киришди)», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِسْكِينٍ أَبُو الْحَسَنِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ بْنِ حَيَّانَ أَبُو زَكَرِيَّاءَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا نَزَلَ الْحِجْرَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَمَرَهُمْ أَنْ لاَ يَشْرَبُوا مِنْ بِئْرِهَا، وَلاَ يَسْتَقُوا مِنْهَا فَقَالُوا قَدْ عَجَنَّا مِنْهَا، وَاسْتَقَيْنَا. فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَطْرَحُوا ذَلِكَ الْعَجِينَ وَيُهَرِيقُوا ذَلِكَ الْمَاءَ. وَيُرْوَى عَنْ سَبْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ وَأَبِي الشُّمُوسِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ بِإِلْقَاءِ الطَّعَامِ. وَقَالَ أَبُو ذَرٍّ عَنِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ اعْتَجَنَ بِمَائِهِ ".
Муҳаммад ибн Мискин Абул-Ҳасан бизга айтди, Яҳё ибн Ҳассон ибн Ҳайён Абу Закариё бизга айтди, Сулаймон бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Динордан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Табук ғазотида Ҳижрга тушганида, уларга унинг қудуғидан ичмасликни ва ундан сув олмасликни буюрди. Улар: «Биз ундан (хамир) қордик ва сув олдик», дедилар. Шунда у уларга ўша хамирни ташлашни ва ўша сувни тўкишни буюрди. Ва Сабра ибн Маъбад ҳамда Абуш-Шумусдан ривоят қилинади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам таомни ташлашга буюрди. Абу Зарр Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Ким унинг суви билан хамир қорган бўлса...» (деди).
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّاسَ نَزَلُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْضَ ثَمُودَ الْحِجْرَ، فَاسْتَقَوْا مِنْ بِئْرِهَا، وَاعْتَجَنُوا بِهِ، فَأَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُهَرِيقُوا مَا اسْتَقَوْا مِنْ بِئْرِهَا، وَأَنْ يَعْلِفُوا الإِبِلَ الْعَجِينَ، وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَسْتَقُوا مِنَ الْبِئْرِ الَّتِي كَانَ تَرِدُهَا النَّاقَةُ. تَابَعَهُ أُسَامَةُ عَنْ نَافِعٍ.
Иброҳим ибнул-Мунзир бизга айтди, Анас ибн Иёз бизга айтди, Убайдуллаҳдан, Нофиъдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумо унга хабар бердики, одамлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Самуд диёри Ҳижрга тушдилар ва унинг қудуғидан сув олиб, у билан хамир қордилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга унинг қудуғидан олган (сув)ни тўкишни, хамирни туяларга едиришни буюрди ва уларга туя (Самуд туяси) келадиган қудуқдан сув олишни буюрди. Унга Усома Нофиъдан мутобаъат қилди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنهم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا مَرَّ بِالْحِجْرِ قَالَ " لاَ تَدْخُلُوا مَسَاكِنَ الَّذِينَ ظَلَمُوا إِلاَّ أَنْ تَكُونُوا بَاكِينَ، أَنْ يُصِيبَكُمْ مَا أَصَابَهُمْ ". ثُمَّ تَقَنَّعَ بِرِدَائِهِ، وَهْوَ عَلَى الرَّحْلِ.
Муҳаммад менга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Маъмардан, Зуҳрийдан, у деди: Солим ибн Абдуллаҳ менга хабар берди, отасидан розияллаҳу анҳум: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳижр (Самуд диёри)дан ўтганида: «Ўзларига зулм қилган(қавм)нинг масканларига кирманглар — йиғлаб турган ҳолдан бошқа — уларга етган (азоб) сизларга ҳам етмасин (деб)», деди. Сўнг (Набий) ридоси билан (бошини) ёпди, у уловда эди. (Бунда у: «...зулм қилганларнинг масканларига» деди).
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ، حَدَّثَنَا وَهْبٌ، حَدَّثَنَا أَبِي، سَمِعْتُ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَدْخُلُوا مَسَاكِنَ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ إِلاَّ أَنْ تَكُونُوا بَاكِينَ، أَنْ يُصِيبَكُمْ مِثْلُ مَا أَصَابَهُمْ ".
Абдуллаҳ менга айтди, Ваҳб бизга айтди, отам бизга айтди, Юнусни эшитдим, Зуҳрийдан, Солимдан: Ибн Умар деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳижр (Самуд диёри)дан ўтганида: «Ўзларига зулм қилган(қавм)нинг масканларига кирманглар — йиғлаб турган ҳолдан бошқа — уларга етган (азоб) сизларга ҳам етмасин (деб)», деди. Сўнг (Набий) ридоси билан (бошини) ёпди, у уловда эди. (Бунда: «...ўз нафсларига зулм қилганларнинг масканларига» деди).