حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ يَعْمَرَ، أَنَّ أَبَا الأَسْوَدِ الدِّيلِيَّ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَيْسَ مِنْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْرِ أَبِيهِ وَهْوَ يَعْلَمُهُ إِلاَّ كَفَرَ، وَمَنِ ادَّعَى قَوْمًا لَيْسَ لَهُ فِيهِمْ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ ".
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Ҳусайндан, Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у деди: Яҳё ибн Яъмар менга айтди, Абул-Асвад Дийлий унга Абу Зарр розияллаҳу анҳудан айтди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «Ҳар қандай киши отасидан бошқани (ота деб) даъво қилса — у (бошқа эканини) билган ҳолда — албатта куфр қилибди. Ким ўзи (насаб жиҳатдан) тегишли бўлмаган бир қавмни (мен шулардаман деб) даъво қилса, дўзахдан ўз ўрнини тайёрлаб олсин».
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا حَرِيزٌ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ النَّصْرِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ وَاثِلَةَ بْنَ الأَسْقَعِ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ أَعْظَمِ الْفِرَى أَنْ يَدَّعِيَ الرَّجُلُ إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ، أَوْ يُرِيَ عَيْنَهُ مَا لَمْ تَرَ، أَوْ يَقُولُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ يَقُلْ ".
Али ибн Айёш бизга айтди, Ҳариз бизга айтди, у деди: Абдулвоҳид ибн Абдуллаҳ Насрий менга айтди, у деди: Восила ибнул-Асқаъни эшитдим, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Албатта, энг катта ёлғонлардан бири — кишининг ўзини отасидан бошқага (ота деб) даъво қилиши, ёки ўз кўзига кўрмаган (нарса)ни кўрдим дейиши, ёки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга у айтмаган (сўз)ни айтди дейишидир».
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَبِي جَمْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ قَدِمَ وَفْدُ عَبْدِ الْقَيْسِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا مِنْ هَذَا الْحَىِّ مِنْ رَبِيعَةَ قَدْ حَالَتْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ كُفَّارُ مُضَرَ، فَلَسْنَا نَخْلُصُ إِلَيْكَ إِلاَّ فِي كُلِّ شَهْرٍ حَرَامٍ، فَلَوْ أَمَرْتَنَا بِأَمْرٍ، نَأْخُذُهُ عَنْكَ، وَنُبَلِّغُهُ مَنْ وَرَاءَنَا. قَالَ " آمُرُكُمْ بِأَرْبَعٍ، وَأَنْهَاكُمْ عَنْ أَرْبَعٍ، الإِيمَانِ بِاللَّهِ شَهَادَةِ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَإِقَامِ الصَّلاَةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ، وَأَنْ تُؤَدُّوا إِلَى اللَّهِ خُمْسَ مَا غَنِمْتُمْ، وَأَنْهَاكُمْ عَنِ الدُّبَّاءِ، وَالْحَنْتَمِ، وَالنَّقِيرِ، وَالْمُزَفَّتِ ".
Мусаддад бизга айтди, Ҳаммод бизга айтди, Абу Жамрадан, у деди: Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони эшитдим, у дер эди: Абдулқайс вакиллари Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз Робиа(қабиласи)дан бўлган бу тирикчилик (уруғ)миз; биз билан сенинг оранг(ни) Музар кофирлари тўсган; биз сенга фақат ҳар бир ҳаром (уруш тақиқланган) ойда ета оламиз. Бас, бизга бир ишни буюргинки, биз уни сендан (таълим) олайлик ва ортимиздагиларни (қавмимизни) унга етказайлик», дедилар. У: «Сизларга тўрт (нарсани) буюраман, тўрт (нарса)дан қайтараман: Аллаҳга иймон келтириш — ‹Ло илаҳа иллаллаҳ› гувоҳлиги, намозни барпо қилиш, закот бериш ва ғанимат(ингиз)дан Аллаҳга хумс (бешдан бирини) адо этиш. Ва сизларни дуббо, ҳантам, нақир ва музаффат(деган идишлар)дан қайтараман», деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ " أَلاَ إِنَّ الْفِتْنَةَ هَا هُنَا ـ يُشِيرُ إِلَى الْمَشْرِقِ ـ مِنْ حَيْثُ يَطْلُعُ قَرْنُ الشَّيْطَانِ ".
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Солим ибн Абдуллаҳдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумо деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни — у минбарда (турган) ҳолда — шундай деганини эшитдим: «Огоҳ бўлинглар, албатта фитна мана шу ерда — шарқ томонга ишора қилди — шайтон шохи чиқадиган томондадир».