حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ يَعْمَرَ، أَنَّ أَبَا الأَسْوَدِ الدِّيلِيَّ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَيْسَ مِنْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْرِ أَبِيهِ وَهْوَ يَعْلَمُهُ إِلاَّ كَفَرَ، وَمَنِ ادَّعَى قَوْمًا لَيْسَ لَهُ فِيهِمْ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ ".
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Ҳусайндан, Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у деди: Яҳё ибн Яъмар менга айтди, Абул-Асвад Дийлий унга Абу Зарр розияллаҳу анҳудан айтди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «Ҳар қандай киши отасидан бошқани (ота деб) даъво қилса — у (бошқа эканини) билган ҳолда — албатта куфр қилибди. Ким ўзи (насаб жиҳатдан) тегишли бўлмаган бир қавмни (мен шулардаман деб) даъво қилса, дўзахдан ўз ўрнини тайёрлаб олсин».