حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، حَدَّثَنَا رِبْعِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَغِمَ أَنْفُ رَجُلٍ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَىَّ وَرَغِمَ أَنْفُ رَجُلٍ دَخَلَ عَلَيْهِ رَمَضَانُ ثُمَّ انْسَلَخَ قَبْلَ أَنْ يُغْفَرَ لَهُ وَرَغِمَ أَنْفُ رَجُلٍ أَدْرَكَ عِنْدَهُ أَبَوَاهُ الْكِبَرَ فَلَمْ يُدْخِلاَهُ الْجَنَّةَ " . قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَأَظُنُّهُ قَالَ أَوْ أَحَدُهُمَا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَأَنَسٍ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَرِبْعِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ هُوَ أَخُو إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَهُوَ ثِقَةٌ وَهُوَ ابْنُ عُلَيَّةَ . وَيُرْوَى عَنْ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالَ إِذَا صَلَّى الرَّجُلُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَرَّةً فِي الْمَجْلِسِ أَجْزَأَ عَنْهُ مَا كَانَ فِي ذَلِكَ الْمَجْلِسِ .
Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ад-Даврақий ривоят қилди, у деди: бизга Рибъий ибн Иброҳим, Абдурраҳмон ибн Ишоқдан, у Саид ибн Абу Саид ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у шундай деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳузурида мен зикр қилиниб, менга саловот айтмаган кишининг бурни ерга ишқалансин (хор бўлсин). Ва ўзига Рамазон кириб, сўнгра мағфират қилинмасдан туриб (Рамазон) чиқиб кетган кишининг бурни ерга ишқалансин. Ва ҳузурида ота-онаси ёки улардан бири қариликка етиб, (уларнинг ҳурматини қилиб) ўзини жаннатга киритмаган кишининг бурни ерга ишқалансин,» дедилар. Абдурраҳмон деди: «Ўйлайманки, у: «Ёки улардан бири,» деди.» У (Термизий) деди: бу бобда Жобир ва Анасдан ҳам (ривоятлар бор). Бу ҳадис шу йўналишдан ҳасан ғарибдир. Рибъий ибн Иброҳим — Исмоил ибн Иброҳимнинг акаси бўлиб, у ишончли (сиқа) кишидир, у Ибн Улайядир. Баъзи аҳли илмлардан ривоят қилинишича, улар: «Агар киши бир мажлисда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир марта саловот айтса, ўша мажлисда бўлган вақти учун унга кифоя қилади,» деганлар.