Оишанинг фазилати

Sahobalar kitobi · 8 ҳадис

باب فَضْلِ عَائِشَةَ رضى الله عنها

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ فَضْلُ عَائِشَةَ عَلَى النِّسَاءِ كَفَضْلِ الثَّرِيدِ عَلَى الطَّعَامِ ‏"‏‏.‏

Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар менга айтди, Абдуллаҳ ибн Абдураҳмондан: У Анас ибн Молик розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: «Оишанин аёллар устидаги фазли — сариднинг таом устидаги фазлидекдир».

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، اشْتَكَتْ، فَجَاءَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَالَ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، تَقْدَمِينَ عَلَى فَرَطِ صِدْقٍ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَى أَبِي بَكْرٍ‏.‏

Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Абдулваҳҳоб ибн Абдулмажид бизга айтди, Ибн Авн бизга айтди, Қосим ибн Муҳаммаддан: Оиша касалланди. Ибн Аббос келиб: «Эй мўминлар онаси, сен рост (етиб борувчи) бир фарат (олдиндан кетувчи яхшилик) устига — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ва Абу Бакрга — борасан», деди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ لَمَّا بَعَثَ عَلِيٌّ عَمَّارًا وَالْحَسَنَ إِلَى الْكُوفَةِ لِيَسْتَنْفِرَهُمْ خَطَبَ عَمَّارٌ فَقَالَ إِنِّي لأَعْلَمُ أَنَّهَا زَوْجَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، وَلَكِنَّ اللَّهَ ابْتَلاَكُمْ لِتَتَّبِعُوهُ أَوْ إِيَّاهَا‏.‏

Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, Абу Воилни эшитдим, у деди: Али Аммор ва Ҳасанни Куфага — уларни (жангга) чақирсин деб — юборганида, Аммор хутба қилди ва: «Албатта мен у (Оиша) унинг (Набийнинг) дунё ва охиратда хотини эканини биламан; лекин Аллаҳ сизларни — унга (Алига) ёки унга (Оишага) эргашасизларми деб — синади», деди.

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّهَا اسْتَعَارَتْ مِنْ أَسْمَاءَ قِلاَدَةً فَهَلَكَتْ، فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ فِي طَلَبِهَا، فَأَدْرَكَتْهُمُ الصَّلاَةُ، فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ، فَلَمَّا أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم شَكَوْا ذَلِكَ إِلَيْهِ، فَنَزَلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ‏.‏ فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ جَزَاكِ اللَّهُ خَيْرًا، فَوَاللَّهِ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ قَطُّ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ لَكِ مِنْهُ مَخْرَجًا، وَجَعَلَ لِلْمُسْلِمِينَ فِيهِ بَرَكَةً‏.‏

Убайд ибн Исмоил бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан: У Асмодан бир марварид (шода) қарз (арият) олди, у йўқолди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз саҳобаларидан бир неча кишини уни излашга юборди. Уларга намоз (вақти) етди, улар таҳоратсиз намоз ўқидилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келганларида, буни унга шикоят қилдилар. Шунда таяммум ояти нозил бўлди. Усайд ибн Ҳузайр: «Аллаҳ сени яхшилик билан мукофотласин; Аллаҳга қасам, сенга ҳеч қачон бир иш (мусибат) тушмади, илло Аллаҳ сенга ундан бир чиқиш (йўл) қилди ва мусулмонларга унда барака қилди», деди.

حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا كَانَ فِي مَرَضِهِ، جَعَلَ يَدُورُ فِي نِسَائِهِ وَيَقُولُ ‏ "‏ أَيْنَ أَنَا غَدًا أَيْنَ أَنَا غَدًا ‏"‏‏.‏ حِرْصًا عَلَى بَيْتِ عَائِشَةَ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَلَمَّا كَانَ يَوْمِي سَكَنَ‏.‏

Убайд ибн Исмоил менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз касаллигида бўлганида, ўз хотинлари (орасида навбатма-навбат) айланар ва: «Мен эртага қаерда (кимнинг навбатида)ман? Мен эртага қаердаман?», дер эди — Оишанин уйини (хоҳлашда) ҳарислик билан. Оиша: «Менинг куним бўлганида, (айланишдан) тўхтади (тинчди)», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ،، قَالَ كَانَ النَّاسُ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَاجْتَمَعَ صَوَاحِبِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَقُلْنَ يَا أُمَّ سَلَمَةَ، وَاللَّهِ إِنَّ النَّاسَ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ، وَإِنَّا نُرِيدُ الْخَيْرَ كَمَا تُرِيدُهُ عَائِشَةُ، فَمُرِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْمُرَ النَّاسَ أَنْ يُهْدُوا إِلَيْهِ حَيْثُ مَا كَانَ أَوْ حَيْثُ مَا دَارَ، قَالَتْ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ أُمُّ سَلَمَةَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ فَأَعْرَضَ عَنِّي، فَلَمَّا عَادَ إِلَىَّ ذَكَرْتُ لَهُ ذَاكَ فَأَعْرَضَ عَنِّي، فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ ذَكَرْتُ لَهُ فَقَالَ ‏ "‏ يَا أُمَّ سَلَمَةَ لاَ تُؤْذِينِي فِي عَائِشَةَ، فَإِنَّهُ وَاللَّهِ مَا نَزَلَ عَلَىَّ الْوَحْىُ وَأَنَا فِي لِحَافِ امْرَأَةٍ مِنْكُنَّ غَيْرِهَا ‏"‏‏.‏

Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб бизга айтди, Ҳаммод бизга айтди, Ҳишом бизга айтди, отасидан, у деди: Одамлар ўз ҳадяларини Оишанин кунида (беришни) кўзлар (пойлар) эди. Оиша деди: Менинг (шерик) аёлларим Умму Саламанинг олдига тўпланди ва: «Эй Умму Салама, Аллаҳга қасам, одамлар ўз ҳадяларини Оишанин кунида (беришни) кўзлайди, биз ҳам Оиша хоҳлагандек яхшилик (Набийнинг розилигини) истаймиз; бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айт, одамларга — у қаерда (кимнинг навбатида) бўлса ёки қаерга айланса — ўша ерда унга ҳадя беришни буюрсин», дедилар. (Оиша) деди: Умму Салама буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилди. (Умму Салама) деди: У мендан юз ўгирди. Менга (навбат) қайтганида, мен унга буни зикр қилдим, у мендан юз ўгирди. Учинчи (марта) бўлганида, мен унга зикр қилдим, у: «Эй Умму Салама, мени Оиша (иши)да озорлама; чунки Аллаҳга қасам, мен сизлардан бирортангизнинг чойшабингиз остида (бўлган пайтимда) — ундан (Оишадан) ўзга — менга ваҳй нозил бўлмади», деди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَبُو سَلَمَةَ إِنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا ‏ "‏ يَا عَائِشَ، هَذَا جِبْرِيلُ يُقْرِئُكِ السَّلاَمَ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ وَعَلَيْهِ السَّلاَمُ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ، تَرَى مَا لاَ أَرَى‏.‏ تُرِيدُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏

Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, Юнусдан, Ибн Шиҳобдан, Абу Салама деди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кун: «Эй Оиша, мана бу Жибрил, у сенга салом йўллаяпди», деди. Мен: «Ва алайҳиссалому ва раҳматуллаҳи ва баракотуҳ; сен мен кўрмаган нарсани кўраяпсан», дедим — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни (назарда тутди).

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ كَمَلَ مِنَ الرِّجَالِ كَثِيرٌ، وَلَمْ يَكْمُلْ مِنَ النِّسَاءِ إِلاَّ مَرْيَمُ بِنْتُ عِمْرَانَ، وَآسِيَةُ امْرَأَةُ فِرْعَوْنَ، وَفَضْلُ عَائِشَةَ عَلَى النِّسَاءِ كَفَضْلِ الثَّرِيدِ عَلَى سَائِرِ الطَّعَامِ ‏"‏‏.‏

Одам бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у деди: Амр (ҳам) бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, Амр ибн Муррадан, Муррадан, Абу Мусо Ашъарий розияллаҳу анҳудан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Эркаклардан кўп (киши) камолга етди, аёллардан эса фақат Имрон қизи Марям ва Фиръавннин хотини Осия камолга етди. Оишанин аёллар устидаги фазли — сариднинг (суюқ таом) бошқа таомлар устидаги фазлидекдир».