حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّهَا اسْتَعَارَتْ مِنْ أَسْمَاءَ قِلاَدَةً فَهَلَكَتْ، فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ فِي طَلَبِهَا، فَأَدْرَكَتْهُمُ الصَّلاَةُ، فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ، فَلَمَّا أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم شَكَوْا ذَلِكَ إِلَيْهِ، فَنَزَلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ. فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ جَزَاكِ اللَّهُ خَيْرًا، فَوَاللَّهِ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ قَطُّ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ لَكِ مِنْهُ مَخْرَجًا، وَجَعَلَ لِلْمُسْلِمِينَ فِيهِ بَرَكَةً.
Убайд ибн Исмоил бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан: У Асмодан бир марварид (шода) қарз (арият) олди, у йўқолди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз саҳобаларидан бир неча кишини уни излашга юборди. Уларга намоз (вақти) етди, улар таҳоратсиз намоз ўқидилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келганларида, буни унга шикоят қилдилар. Шунда таяммум ояти нозил бўлди. Усайд ибн Ҳузайр: «Аллаҳ сени яхшилик билан мукофотласин; Аллаҳга қасам, сенга ҳеч қачон бир иш (мусибат) тушмади, илло Аллаҳ сенга ундан бир чиқиш (йўл) қилди ва мусулмонларга унда барака қилди», деди.