حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، ح وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُسَيْدَ بْنَ حُضَيْرٍ وَأُنَاسًا مَعَهُ فِي طَلَبِ قِلاَدَةٍ أَضَلَّتْهَا عَائِشَةُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ زَادَ ابْنُ نُفَيْلٍ فَقَالَ لَهَا أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ يَرْحَمُكِ اللَّهُ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ تَكْرَهِينَهُ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ لِلْمُسْلِمِينَ وَلَكِ فِيهِ فَرَجًا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Абу Муовия хабар берди, (ҳ) ва бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абда хабар берди — маъно бир — у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди, у айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Усайд ибн Ҳузайр ва у билан бирга бир неча кишини Оиша йўқотиб қўйган маржонни қидириш учун юборди. Намоз вақти кирди, улар таҳоратсиз намоз ўқишди. Кейин Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб, буни унга айтишди, шунда таяммум ояти нозил бўлди. Ибн Нуфайл зиёда қилди: Усайд ибн Ҳузайр унга: «Аллаҳ сенга раҳм қилсин, сенга ёқмайдиган бирор иш нозил бўлмадики, Аллаҳ мусулмонларга ва сенга унда бир енгиллик қилмаган бўлсин», деди.