Тўйгунча ейиш

Taom kitobi · 3 ҳадис

باب مَنْ أَكَلَ حَتَّى شَبِعَ

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ، فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ، ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ، ثُمَّ دَسَّتْهُ تَحْتَ ثَوْبِي وَرَدَّتْنِي بِبَعْضِهِ، ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ، فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بِطَعَامٍ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ ‏"‏ قُومُوا ‏"‏‏.‏ فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ، فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، وَلَيْسَ عِنْدَنَا مِنَ الطَّعَامِ مَا نُطْعِمُهُمْ‏.‏ فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ أَبُو طَلْحَةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى دَخَلاَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ ‏"‏‏.‏ فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَأَمَرَ بِهِ فَفُتَّ وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ، ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ‏"‏‏.‏ فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ ‏"‏ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ‏"‏‏.‏ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ ‏"‏ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ‏"‏‏.‏ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ أَذِنَ لِعَشَرَةٍ، فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا، وَالْقَوْمُ ثَمَانُونَ رَجُلاً‏.‏

Исмоил: Менга Молик, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан айтиб берди: У Анас ибн Моликни эшитди: Абу Талҳа Умму Сулаймга: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг овозини заиф (ҳолда) эшитдим, унда очликни билдим (сездим). Сенда бирор нарса (таом) борми? деди. У арпадан (ёпилган) бир неча нон чиқарди, сўнг ўз рўмолини чиқариб, нонни унинг бир қисми билан ўраб, сўнг уни менинг кийимим остига солди ва менга унинг бир қисмини (рўмол билан) ўради, сўнг мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди. (Анас) айтди: Мен уни олиб бордим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни масжидда топдим, у киши билан одамлар бор эди. Мен уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сени Абу Талҳа юбордими?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У: «Таом биланми?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнидагиларга: «Туринглар» дедилар. У киши жўнади, мен уларнинг олдида (кетдим), то Абу Талҳанинг олдига келдим. Абу Талҳа: Эй Умму Сулайм, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан келдилар, бизда уларни таомлантирадиган таом йўқ-ку, деди. У: Аллаҳ ва Унинг Расули билувчироқ, деди. (Анас) айтди: Абу Талҳа жўнаб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратди. Абу Талҳа ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб кирдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Келтир, эй Умму Сулайм, сенда борини» дедилар. У ўша нонни келтирди. У киши буюрдилар, у (нон) ушатилди, Умму Сулайм ўз ёғ идишини сиқиб, уни (нонни) ёғлади. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда Аллаҳ хоҳлаган (дуо)ни айтдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг яна ўнтага изн берди. Қавм — саксон киши — ҳаммаси еб, тўйди.

حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ وَحَدَّثَ أَبُو عُثْمَانَ، أَيْضًا عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثِينَ وَمِائَةً، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَلْ مَعَ أَحَدٍ مِنْكُمْ طَعَامٌ ‏"‏‏.‏ فَإِذَا مَعَ رَجُلٍ صَاعٌ مِنْ طَعَامٍ أَوْ نَحْوُهُ، فَعُجِنَ، ثُمَّ جَاءَ رَجُلٌ مُشْرِكٌ مُشْعَانٌّ طَوِيلٌ بِغَنَمٍ يَسُوقُهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَبَيْعٌ أَمْ عَطِيَّةٌ أَوْ ـ قَالَ ـ هِبَةٌ ‏"‏‏.‏ قَالَ لاَ بَلْ بَيْعٌ‏.‏ قَالَ فَاشْتَرَى مِنْهُ شَاةً فَصُنِعَتْ، فَأَمَرَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَوَادِ الْبَطْنِ يُشْوَى، وَايْمُ اللَّهِ مَا مِنَ الثَّلاَثِينَ وَمِائَةٍ إِلاَّ قَدْ حَزَّ لَهُ حُزَّةً مِنْ سَوَادِ بَطْنِهَا، إِنْ كَانَ شَاهِدًا أَعْطَاهَا إِيَّاهُ، وَإِنْ كَانَ غَائِبًا خَبَأَهَا لَهُ، ثُمَّ جَعَلَ فِيهَا قَصْعَتَيْنِ فَأَكَلْنَا أَجْمَعُونَ وَشَبِعْنَا، وَفَضَلَ فِي الْقَصْعَتَيْنِ، فَحَمَلْتُهُ عَلَى الْبَعِيرِ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ‏.‏

Мусо, Муътамирдан, у отасидан ривоят қилади: Абу Усмон ҳам Абдураҳмон ибн Абу Бакрдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир юз ўттиз (киши) эдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бирортангизда таом борми?» дедилар. Мана, бир кишида бир сў (ўлчов) таом ёки шунга яқин (бор эди). У хамир қилинди. Сўнг узун, патлари тўзиган бир мушрик киши қўйларини ҳайдаб келди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сотишгами ёки битта (атийя) ёки — ҳиба қилишгами?» дедилар. У: Йўқ, балки сотиш, деди. У ундан бир қўй сотиб олди, у (қўй) тайёрланди. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам жигарини (ичак-човоғини) қовуришни буюрдилар. Аллаҳга қасам, бир юз ўттиздан бирор киши йўқки, у (Набий) унга қўйнинг жигаридан бир бўлак кесиб бермаган бўлса — ҳозир бўлса, унга берардилар, ғойиб бўлса, унга сақлаб қўярдилар. Сўнг унга (таомга) икки коса солди, биз ҳаммамиз еб, тўйдик, ва икки косада (таом) ортиб қолди. Мен уни туяга ортдим — ёки у (Абдураҳмон) айтгандек (деди).

حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حِينَ شَبِعْنَا مِنَ الأَسْوَدَيْنِ التَّمْرِ وَالْمَاءِ‏.‏

Муслим, Вуҳайбдан, у Мансурдан, у онасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — биз икки қора (нарса): хурмо ва сувдан тўйган пайтимизда вафот этдилар.