حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ وَحَدَّثَ أَبُو عُثْمَانَ، أَيْضًا عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثِينَ وَمِائَةً، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَلْ مَعَ أَحَدٍ مِنْكُمْ طَعَامٌ ". فَإِذَا مَعَ رَجُلٍ صَاعٌ مِنْ طَعَامٍ أَوْ نَحْوُهُ، فَعُجِنَ، ثُمَّ جَاءَ رَجُلٌ مُشْرِكٌ مُشْعَانٌّ طَوِيلٌ بِغَنَمٍ يَسُوقُهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبَيْعٌ أَمْ عَطِيَّةٌ أَوْ ـ قَالَ ـ هِبَةٌ ". قَالَ لاَ بَلْ بَيْعٌ. قَالَ فَاشْتَرَى مِنْهُ شَاةً فَصُنِعَتْ، فَأَمَرَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَوَادِ الْبَطْنِ يُشْوَى، وَايْمُ اللَّهِ مَا مِنَ الثَّلاَثِينَ وَمِائَةٍ إِلاَّ قَدْ حَزَّ لَهُ حُزَّةً مِنْ سَوَادِ بَطْنِهَا، إِنْ كَانَ شَاهِدًا أَعْطَاهَا إِيَّاهُ، وَإِنْ كَانَ غَائِبًا خَبَأَهَا لَهُ، ثُمَّ جَعَلَ فِيهَا قَصْعَتَيْنِ فَأَكَلْنَا أَجْمَعُونَ وَشَبِعْنَا، وَفَضَلَ فِي الْقَصْعَتَيْنِ، فَحَمَلْتُهُ عَلَى الْبَعِيرِ. أَوْ كَمَا قَالَ.
Мусо, Муътамирдан, у отасидан ривоят қилади: Абу Усмон ҳам Абдураҳмон ибн Абу Бакрдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир юз ўттиз (киши) эдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бирортангизда таом борми?» дедилар. Мана, бир кишида бир сў (ўлчов) таом ёки шунга яқин (бор эди). У хамир қилинди. Сўнг узун, патлари тўзиган бир мушрик киши қўйларини ҳайдаб келди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сотишгами ёки битта (атийя) ёки — ҳиба қилишгами?» дедилар. У: Йўқ, балки сотиш, деди. У ундан бир қўй сотиб олди, у (қўй) тайёрланди. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам жигарини (ичак-човоғини) қовуришни буюрдилар. Аллаҳга қасам, бир юз ўттиздан бирор киши йўқки, у (Набий) унга қўйнинг жигаридан бир бўлак кесиб бермаган бўлса — ҳозир бўлса, унга берардилар, ғойиб бўлса, унга сақлаб қўярдилар. Сўнг унга (таомга) икки коса солди, биз ҳаммамиз еб, тўйдик, ва икки косада (таом) ортиб қолди. Мен уни туяга ортдим — ёки у (Абдураҳмон) айтгандек (деди).