حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ، فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ، ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ، ثُمَّ دَسَّتْهُ تَحْتَ ثَوْبِي وَرَدَّتْنِي بِبَعْضِهِ، ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ، فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِطَعَامٍ ". قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا ". فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ، فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، وَلَيْسَ عِنْدَنَا مِنَ الطَّعَامِ مَا نُطْعِمُهُمْ. فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ أَبُو طَلْحَةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى دَخَلاَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ ". فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَأَمَرَ بِهِ فَفُتَّ وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ، ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ أَذِنَ لِعَشَرَةٍ، فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا، وَالْقَوْمُ ثَمَانُونَ رَجُلاً.
Исмоил: Менга Молик, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан айтиб берди: У Анас ибн Моликни эшитди: Абу Талҳа Умму Сулаймга: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг овозини заиф (ҳолда) эшитдим, унда очликни билдим (сездим). Сенда бирор нарса (таом) борми? деди. У арпадан (ёпилган) бир неча нон чиқарди, сўнг ўз рўмолини чиқариб, нонни унинг бир қисми билан ўраб, сўнг уни менинг кийимим остига солди ва менга унинг бир қисмини (рўмол билан) ўради, сўнг мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди. (Анас) айтди: Мен уни олиб бордим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни масжидда топдим, у киши билан одамлар бор эди. Мен уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сени Абу Талҳа юбордими?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У: «Таом биланми?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнидагиларга: «Туринглар» дедилар. У киши жўнади, мен уларнинг олдида (кетдим), то Абу Талҳанинг олдига келдим. Абу Талҳа: Эй Умму Сулайм, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан келдилар, бизда уларни таомлантирадиган таом йўқ-ку, деди. У: Аллаҳ ва Унинг Расули билувчироқ, деди. (Анас) айтди: Абу Талҳа жўнаб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратди. Абу Талҳа ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб кирдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Келтир, эй Умму Сулайм, сенда борини» дедилар. У ўша нонни келтирди. У киши буюрдилар, у (нон) ушатилди, Умму Сулайм ўз ёғ идишини сиқиб, уни (нонни) ёғлади. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда Аллаҳ хоҳлаган (дуо)ни айтдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўнтага изн бер» дедилар. Уларга изн берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг яна ўнтага изн берди. Қавм — саксон киши — ҳаммаси еб, тўйди.