حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، حَدَّثَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو الْجُوَيْرِيَةِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ قَوْمٌ يَسْأَلُونَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتِهْزَاءً، فَيَقُولُ الرَّجُلُ مَنْ أَبِي وَيَقُولُ الرَّجُلُ تَضِلُّ نَاقَتُهُ أَيْنَ نَاقَتِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِمْ هَذِهِ الآيَةَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَسْأَلُوا عَنْ أَشْيَاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ} حَتَّى فَرَغَ مِنَ الآيَةِ كُلِّهَا.
ал-Фадл ибн Саҳл бизга айтди, Абун-Надр бизга айтди, Абу Хайсама бизга айтди, Абул-Жувайрия бизга айтди, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Бир қавм Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан масхара қилиб сўрар эдилар. Бир киши: «Менинг отам ким?» дерди. Бошқа бир киши — туяси йўқолган — «Менинг туям қаерда?» дерди. Шунда Аллаҳ улар ҳақида бу оятни нозил қилди: «Эй иймон келтирганлар, сизларга ошкор қилинса ёмон кўрадиган нарсалар ҳақида сўраманглар» — то бутун оят тугагунча.