حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ الْبَحِيرَةُ الَّتِي يُمْنَعُ دَرُّهَا لِلطَّوَاغِيتِ فَلاَ يَحْلُبُهَا أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ. وَالسَّائِبَةُ كَانُوا يُسَيِّبُونَهَا لآلِهَتِهِمْ لاَ يُحْمَلُ عَلَيْهَا شَىْءٌ. قَالَ وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ عَمْرَو بْنَ عَامِرٍ الْخُزَاعِيَّ يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ، كَانَ أَوَّلَ مَنْ سَيَّبَ السَّوَائِبَ ". وَالْوَصِيلَةُ النَّاقَةُ الْبِكْرُ تُبَكِّرُ فِي أَوَّلِ نِتَاجِ الإِبِلِ، ثُمَّ تُثَنِّي بَعْدُ بِأُنْثَى. وَكَانُوا يُسَيِّبُونَهُمْ لِطَوَاغِيتِهِمْ إِنْ وَصَلَتْ إِحْدَاهُمَا بِالأُخْرَى لَيْسَ بَيْنَهُمَا ذَكَرٌ. وَالْحَامِ فَحْلُ الإِبِلِ يَضْرِبُ الضِّرَابَ الْمَعْدُودَ، فَإِذَا قَضَى ضِرَابَهُ وَدَعُوهُ لِلطَّوَاغِيتِ وَأَعْفَوْهُ مِنَ الْحَمْلِ فَلَمْ يُحْمَلْ عَلَيْهِ شَىْءٌ وَسَمَّوْهُ الْحَامِيَ. وَقَالَ لي أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، سَمِعْتُ سَعِيدًا، قَالَ يُخْبِرُهُ بِهَذَا قَالَ وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ. وَرَوَاهُ ابْنُ الْهَادِ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан: У айтди: Баҳира — сути тағутлар (бутлар) учун ман қилинган (туя), уни одамлардан ҳеч ким соғмас эди. Соиба — улар уни илоҳлари учун (эркин) қўйиб юборар эдилар, унга ҳеч нарса юкланмас эди. У деди: Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен Амр ибн Омир ал-Хузоийни дўзахда ичагини судраб юрганини кўрдим, у соибаларни (эркин) қўйган биринчи киши эди.» Васила — туянинг бикр (илк) урғочи боласи, у туя туғишининг бошида урғочи туғади, кейин иккинчи марта яна урғочи туғади. Улар уларни (икки урғочини) — агар иккаласи орасида эркак (бола) бўлмай, бири иккинчисига уланса — тағутлари учун (эркин) қўяр эдилар. Ҳом — санаб белгиланган чағиришни (урғочиларга чиқишни) қилган туя эркаги. У ўз чағиришини бажаргандан кейин уни тағутлари учун қўяр ва юкдан озод қилар эдилар, унга ҳеч нарса юкланмас эди, уни «ҳом» деб атар эдилар. Абул-Ямон менга айтди, Шуайб бизга хабар берди, у Зуҳрийдан, мен Саидни буни хабар бераётганини эшитдим, деди: Абу Ҳурайра айтди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшашини эшитдим. Буни Ибн ал-Ҳод Ибн Шиҳобдан, у Саиддан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан ривоят қилди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитдим.