حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، قَالَ الْبَحِيرَةُ الَّتِي يُمْنَعُ دَرُّهَا لِلطَّوَاغِيتِ وَلاَ يَحْلُبُهَا أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ، وَالسَّائِبَةُ الَّتِي كَانُوا يُسَيِّبُونَهَا لآلِهَتِهِمْ فَلاَ يُحْمَلُ عَلَيْهَا شَىْءٌ. قَالَ وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ عَمْرَو بْنَ عَامِرِ بْنِ لُحَىٍّ الْخُزَاعِيَّ يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ، وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ سَيَّبَ السَّوَائِبَ ".
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Саъид ибнул-Мусайябни эшитдим, у деди: Баҳира — сути тоговутлар (бутлар) учун ман қилинган (сақланган), уни одамлардан ҳеч ким соғмайдиган (туя)дир; соиба — улар ўз илоҳларига (атаб) қўйиб юборадиган, устига ҳеч нарса юклатилмайдиган (туя)дир. (Зуҳрий) деди: Абу Ҳурайра деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен Амр ибн Омир ибн Луҳайй Хузўийни дўзахда ўз ичакларини судраб (юрган)ини кўрдим; у соибаларни (бутлар учун) қўйиб юборган илк киши эди».