باب الْخَمْرُ مِنَ الْعِنَبِ
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ـ هُوَ ابْنُ مِغْوَلٍ ـ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَقَدْ حُرِّمَتِ الْخَمْرُ، وَمَا بِالْمَدِينَةِ مِنْهَا شَىْءٌ.
Ҳасан ибн Саббоҳ, Муҳаммад ибн Собиқдан: Бизга Молик — у Ибн Миғвал — у Нофиъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Хамр ҳаром қилинди, ҳолбуки Мадинада ундан (деярли) ҳеч нарса йўқ эди, деди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ عَبْدُ رَبِّهِ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ حُرِّمَتْ عَلَيْنَا الْخَمْرُ حِينَ حُرِّمَتْ وَمَا نَجِدُ ـ يَعْنِي بِالْمَدِينَةِ ـ خَمْرَ الأَعْنَابِ إِلاَّ قَلِيلاً، وَعَامَّةُ خَمْرِنَا الْبُسْرُ وَالتَّمْرُ.
Аҳмад ибн Юнус, Абу Шиҳоб Абду Роббиҳи ибн Нофиъдан, у Юнусдан, у Собит Бунонийдан, у Анасдан ривоят қилади: У: Хамр бизга ҳаром қилинган пайтида ҳаром қилинди, ҳолбуки биз — яъни Мадинада — узум хамрини озгина(дан бошқа) топмас эдик. Бизнинг хамримизнинг кўпи — ярим пишган хурмо (буср) ва хурмо эди, деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ أَبِي حَيَّانَ، حَدَّثَنَا عَامِرٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَامَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ نَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ وَهْىَ مِنْ خَمْسَةٍ الْعِنَبِ وَالتَّمْرِ وَالْعَسَلِ وَالْحِنْطَةِ وَالشَّعِيرِ، وَالْخَمْرُ مَا خَامَرَ الْعَقْلَ.
Мусаддад, Яҳёдан, у Абу Ҳайёндан: Бизга Омир, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Умар минбарга туриб: Амма баъд, хамрнинг ҳаром қилиниши нозил бўлди, у беш (нарса)дан: узум, хурмо, асал, буғдой ва арпадан (қилинади). Хамр — ақлни тўсган (парда қилган) нарсадир, деди.