بَابُ قَوْلِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْمَاهِرُ بِالْقُرْآنِ مَعَ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ»
حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ يَزِيدَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا أَذِنَ اللَّهُ لِشَىْءٍ مَا أَذِنَ لِنَبِيٍّ حَسَنِ الصَّوْتِ بِالْقُرْآنِ يَجْهَرُ بِهِ ".
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: "Аллаҳ ҳеч бир нарсага — чиройли овозли Набийнинг Қуръанни жаҳрлаб (овоз чиқариб) ўқишига қулоқ солган(рози бўлган)идек — қулоқ солмаган (рози бўлмаган)" деганини эшитди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا ـ وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ ـ قَالَتْ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ يُبَرِّئُنِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ يُنْزِلُ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ} الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا.
Оиша — ифк аҳли унга (туҳмат) айтганида (ривоят қилди): "Мен тўшагимга ётдим — ўша пайтда мен ўзимнинг пок эканимни ва Аллаҳ мени поклайди деб билар эдим; лекин, валлаҳи, мен Аллаҳни менинг ишимда — тиловат қилинадиган бир ваҳий нозил қилади деб ўйламас эдим; менинг ишим ўз назаримда — Аллаҳ мен ҳақимда тиловат қилинадиган бир иш (оят) билан гаплашишдан — кичикроқ (ҳизроқ) эди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Албатта ифк (бўҳтон)ни келтирган(лар)...» — ўн оятнинг ҳаммасини — нозил қилди" деди.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، أُرَاهُ عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ فِي الْعِشَاءِ {وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ} فَمَا سَمِعْتُ أَحَدًا أَحْسَنَ صَوْتًا أَوْ قِرَاءَةً مِنْهُ.
Баро айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни хуфтон (намози)да «Ват-тини ваз-зайтун»ни ўқиётганини эшитдим; мен ундан кўра овози ёки қироати гўзалроқ ҳеч кимни эшитмадим.
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَوَارِيًا بِمَكَّةَ، وَكَانَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ، فَإِذَا سَمِعَ الْمُشْرِكُونَ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ جَاءَ بِهِ، فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا}
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада яшириниб юрар ва овозини кўтарар эди; мушриклар (уни) эшитса, Қуръанни ва уни келтирган(Набий)ни сўкардилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла ўз Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Намозингни баланд ҳам қилма, уни паст ҳам қилма» (оятни айтди).
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَهُ " إِنِّي أَرَاكَ تُحِبُّ الْغَنَمَ وَالْبَادِيَةَ، فَإِذَا كُنْتَ فِي غَنَمِكَ أَوْ بَادِيَتِكَ فَأَذَّنْتَ لِلصَّلاَةِ فَارْفَعْ صَوْتَكَ بِالنِّدَاءِ، فَإِنَّهُ لاَ يَسْمَعُ مَدَى صَوْتِ الْمُؤَذِّنِ جِنٌّ وَلاَ إِنْسٌ وَلاَ شَىْءٌ، إِلاَّ شَهِدَ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". قَالَ أَبُو سَعِيدٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Абу Саъид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу) (бир кишига) деди: "Мен сени қўй ва бадия (чўл)ни яхши кўрадиган кўряпман; қачон ўз қўйинг ёки бадиянгда бўлиб, намозга азон айтсанг, овозингни нидо билан кўтар, чунки муаззиннинг овози етган (масофа)ни эшитган жин, инс (инсон) ёки бирор нарса йўқки, қиёмат куни унга гувоҳлик бермай (қолса)." Абу Саъид: "Мен буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитдим" деди.
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَرَأْسُهُ فِي حَجْرِي وَأَنَا حَائِضٌ.
Оиша айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — боши менинг тиззамда, мен ҳайз(ли) ҳолда — Қуръан ўқир эди.