حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَرَأْسُهُ فِي حَجْرِي وَأَنَا حَائِضٌ.
Оиша айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — боши менинг тиззамда, мен ҳайз(ли) ҳолда — Қуръан ўқир эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — мен ҳайзли (бўлган) ҳолда — менинг қўйнимга (этагимга) суяниб, Қуръан ўқир эди.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бағримга (тиззамга) суяниб (ётар), мен ҳайзли эдим, сўнг Қуръан ўқирдилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бошларини бағримга қўйиб, Қуръан ўқийверардилар, мен эса ҳайзли эдим.
Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга намоз ўқир эдим. У кишининг намозлари меъёрида, хутбалари (ҳам) меъёрида эди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — мен ҳайзли ҳолда — менга тегар эди. Ва у зот — эътикофда (муътакиф) бўлган ҳолда — бошини масжиддан чиқарар, мен уни — ҳайзли ҳолда — ювар эдим.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — мен ҳайзли ҳолда — менга тегар эди. Ва у зот — эътикофда (муътакиф) бўлган ҳолда — бошини масжиддан чиқарар, мен уни — ҳайзли ҳолда — ювар эдим.