حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُسْلِمٍ الْقُرِّيِّ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ - رضى الله عنهما - عَنْ مُتْعَةِ الْحَجِّ، فَرَخَّصَ فِيهَا وَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَنْهَى عَنْهَا فَقَالَ هَذِهِ أُمُّ ابْنِ الزُّبَيْرِ تُحَدِّثُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَخَّصَ فِيهَا فَادْخُلُوا عَلَيْهَا فَاسْأَلُوهَا قَالَ فَدَخَلْنَا عَلَيْهَا فَإِذَا امْرَأَةٌ ضَخْمَةٌ عَمْيَاءُ فَقَالَتْ قَدْ رَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода ривоят қилди, бизга Шуъба Муслим ал-Қуррийдан ривоят қилди, у деди: Мен Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан ҳаж мутъаси (таматтуъ) ҳақида сўрадим, у унга рухсат берди. Ибн аз-Зубайр эса ундан қайтарарди. (Ибн Аббос): «Мана, Ибн аз-Зубайрнинг онаси Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга рухсат берганини ривоят қилади; унинг олдига киринглар ва ундан сўранглар» деди. Биз унинг олдига кирдик, қарасак, семиз, кўр бир аёл. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга рухсат берган» деди.
وَحَدَّثَنَاهُ ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، ح وَحَدَّثَنَاهُ ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - جَمِيعًا عَنْ شُعْبَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ فَأَمَّا عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَفِي حَدِيثِهِ الْمُتْعَةُ وَلَمْ يَقُلْ مُتْعَةُ الْحَجِّ . وَأَمَّا ابْنُ جَعْفَرٍ فَقَالَ قَالَ شُعْبَةُ قَالَ مُسْلِمٌ لاَ أَدْرِي مُتْعَةُ الْحَجِّ أَوْ مُتْعَةُ النِّسَاءِ .
Ва бизга буни Ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ривоят қилди; (ҳ) ва бизга буни Ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад — яъни ибн Жаъфар — ривоят қилди, ҳаммаси Шуъбадан шу иснод билан (ривоят қилди). Абдурраҳмоннинг ҳадисида эса «ал-мутъа» (дейилган) бўлиб, «ҳаж мутъаси» демади. Ибн Жаъфар эса: «Шуъба деди: Муслим: ‹Билмайман, ҳаж мутъасими ёки никоҳ (аёллар) мутъасими›, деди» деди.
وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ الْقُرِّيُّ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - يَقُولُ أَهَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعُمْرَةٍ وَأَهَلَّ أَصْحَابُهُ بِحَجٍّ فَلَمْ يَحِلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ مَنْ سَاقَ الْهَدْىَ مِنْ أَصْحَابِهِ وَحَلَّ بَقِيَّتُهُمْ فَكَانَ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ فِيمَنْ سَاقَ الْهَدْىَ فَلَمْ يَحِلَّ .
Ва бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, бизга Муслим ал-Қуррий ривоят қилди — у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)ни шундай деяётганини эшитди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) умрага эҳром боғлади, шериклари эса ҳажга эҳром боғладилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам, шерикларидан ҳадий ҳайдаб келганлар ҳам (эҳромдан) чиқмадилар, қолганлари эса чиқдилар. Талҳа ибн Убайдуллаҳ ҳадий ҳайдаб келганлар орасида эди, шунинг учун у чиқмади.
وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ وَكَانَ مِمَّنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ الْهَدْىُ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَرَجُلٌ آخَرُ فَأَحَلاَّ .
Ва бизга буни Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад — яъни ибн Жаъфар — ривоят қилди, бизга Шуъба шу иснод билан ривоят қилди, фақат у: «Ҳадий ўзи билан бўлмаганлардан Талҳа ибн Убайдуллаҳ ва бошқа бир киши эди, улар (эҳромдан) чиқдилар» деди.